Γράφει ο Πάνος Φ. Κακούρης - Η τραγωδία σημάδεψε ανεξίτηλα τις οικογένειες των αδικοχαμένων ανθρώπων και δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι σημάδεψε και μια ολόκληρη γενιάΔυστυχώς, η 28η Φεβρουαρίου εντάχθηκε, προ τριετίας, στο ελληνικό ημερολόγιο των θλιβερών επετείων, με τον θάνατο 57 ανθρώπων, νέων στη συντριπτική τους πλειονότητα, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.Η τραγωδία σημάδεψε ανεξίτηλα τις οικογένειες των αδικοχαμένων ανθρώπων και δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι σημάδεψε και μια ολόκληρη γενιά.Συγχρόνως το τραγικό δυστύχημα ανέδειξε τις διαχρονικές παθογένειες του ελληνικού κράτους, οι οποίες ξεκινούν από τη διαδικασία διορισμού του σταθμάρχη και φτάνουν έως την καθυστέρηση της εφαρμογής της τηλεδιοίκησης και τις διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας των σιδηροδρομικών μετακινήσεων. Αλήθεια, έλεγξε (και τιμώρησε) κανείς όσους παρέκαμψαν το όριο ηλικίας και τις διαδικασίες για να τοποθετηθεί ένας εξηντάρης δημόσιος υπάλληλος στη θέση του σταθμάρχη;Αλλά και μετά το δυστύχημα, η κρατική διαχείριση ήταν τραγική, καθώς επιχειρήθηκε να δοθεί μάχη για την «επικοινωνία» και όχι για την ουσία, με το μότο «φταίει ο σταθμάρχης», τη βιαστική «εκκαθάριση» του χώρου και, κατόπιν, με άστοχες κινήσεις της Δικαιοσύνης. Γιατί θα έπρεπε, για παράδειγμα, να εξελιχθεί σε σίριαλ η έκδοση αδειών εκταφής των σορών ή το πού και το πώς θα γίνουν οι εξετάσεις που ζητούν οι γονείς των νεκρών;Σήμερα, τρία χρόνια μετά, θα περίμενε κανείς ότι τα «Τέμπη» έγιναν μάθημα και πως η πολιτεία λαμβάνει μέτρα, ώστε να μη συμβεί παρόμοιο δυστύχημα στα τρένα ή σε άλλα μέσα μεταφοράς ή, γενικότερα, όπου υπάρχει κρατική ευθύνη. Ματαίως.Νωπές είναι ακόμα οι μνήμες από το μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών, στις αρχές Ιανουαρίου, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει και άλλα «Τέμπη». Το ότι ήταν προβληματικό το Σύστημα Επικοινωνιών και Καταγραφής Φωνής το είχαν καταγγείλει οι εργαζόμενοι και το γνώριζαν οι αρμόδιοι, αλλά αδιαφορούσαν και κινητοποιήθηκαν μόνο μετά το ατύχημα (και ευτυχώς όχι δυστύχημα) και τη διεθνή διαπόμπευση.Άλλο παράδειγμα κρατικής «ευθύνης» είναι τα αντιπλημμυρικά έργα στον Έβρο. Έχουν εγκριθεί από τη δεκαετία του 1950, αλλά είναι ακόμα στα χαρτιά.Στο πλαίσιο αυτό, όσοι προσέλθουν σήμερα στις εκδηλώσεις μνήμης για τα Τέμπη θέλουν να στείλουν το μήνυμα «ποτέ ξανά», απαιτώντας ένα κράτος που κατά προτεραιότητα σέβεται και προστατεύει τη ζωή των πολιτών του.Ερώτημα είναι αν θα τα λάβει η κυβέρνηση.Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ