Τι γυρεύει και τι «πέτυχε» ο Τραμπ στο Ιράν σε 6 εβδομάδες πολέμου

Της Νατάσας Στασινού – Από τα Στενά του Ορμούζ έως την «αλλαγή καθεστώτος» – τι μας έχει πει ο ίδιος για τις «νίκες» του και τα όσα έχει πετύχει

Τι γυρεύει ο Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν; Αν υπάρχει ένα σταθερό στοιχείο στην πολιτική του, αυτό είναι ότι ο στόχος και η «νίκη» αλλάζουν περιεχόμενο με ρυθμό που ούτε οι αγορές δεν μπορούν να παρακολουθήσουν.

Ξεκινά με τα Στενά του Ορμούζ. Μας λέει ότι στόχος είναι να ανοίξουν πλήρως. Και χαρακτηρίζει τη σχετική δέσμευση του Ιράν στο πλαίσιο της εκεχειρίας ως μεγάλη επιτυχία. Μόνο που τα Στενά ήταν ήδη ανοιχτά. Και μάλιστα υποδειγματικά: 120 έως 140 πλοία την ημέρα, χωρίς διόδια, χωρίς εμπόδια, χωρίς… παρεξηγήσεις.

Τα Στενά που έγιναν «πυρηνικό όπλο»

Μέχρι που ξέσπασε ο πόλεμος που ο ίδιος, μαζί με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποφάσισε και τα Στενά έκλεισαν. Και εδώ αρχίζει το πρώτο μικρό θαύμα: από την προσδοκία αμερικανικού ελέγχου των ενεργειακών ροών, καταλήξαμε σε μια πραγματικότητα όπου το Ιράν κρατά τον διακόπτη. Τα Στενά δεν είναι πια θαλάσσια οδός. Είναι μοχλός πίεσης. Ένα «πυρηνικό όπλο» που μπορεί να παγώσει την παγκόσμια οικονομία με μία κίνηση.

Δηλαδή, αν το σχέδιο ήταν να περιοριστεί η ισχύς της Τεχεράνης, το αποτέλεσμα ήταν να της δοθεί… αναβαθμισμένη έκδοση.

Στο μεταξύ, ο ίδιος άνθρωπος που διαβεβαίωνε ότι μπορεί να «τα πάρει μόνος του», τώρα ζητά από συμμάχους να μπουν μπροστά. Συμμάχους που δεν ρωτήθηκαν όταν άρχισε ο πόλεμος, αλλά καλούνται τώρα να τον… τελειώσουν. Και αν δεν το κάνουν, θα «θυμάται».

Η αλλαγή καθεστώτος από τον πατέρα στον γιο

Και επειδή με τα Στενά δεν βρίσκει άκρη, βάζει στο κάδρο και την «αλλαγή καθεστώτος». Την πρώτη ημέρα του πολέμου αυτός φάνηκε να είναι ο διακηρυγμένος, μέχρι που λίγες ημέρες αργότερα ο Λευκός Οίκος και πλήθος κυβερνητικών στελεχών του Τραμπ μας διαβεβαίωσαν ότι δεν είναι. Βέβαια σύμφωνα με τον Αμερικανό πρόεδρο αν και δεν ήταν στόχος, η αλλαγή καθεστώτος…επετεύχθη.

Πράγματι: από τον πατέρα Χαμενεΐ περάσαμε στον γιο. Από έναν ηγέτη που μισούσε τη Δύση, σε έναν που τη μισεί περισσότερο. Από ένα αυταρχικό καθεστώς, σε ένα ακόμη πιο τυραννικό, που τρομοκρατεί τον ιρανικό λαό με δημόσιες εκτελέσεις. Αν αυτό είναι επιτυχία, τότε πρόκειται για τη σπάνια περίπτωση όπου η «βελτίωση» επιδεινώνει το πρόβλημα.

Όσο για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν; Αφού τον περασμένο Ιούνιο είχε εξαλειφθεί, στις 28 Φεβρουαρίου έγινε «άμεση απειλή» και τώρα αγνοείται η τύχη του.

Και από τον αφανισμό στην εκεχειρία – φάντασμα

Ο Τραμπ έφτασε να απειλεί με αφανισμό έναν ολόκληρο πολιτισμό – για να κλείσει την ίδια ανάρτηση με ευχές για τον «γενναίο ιρανικό λαό». Και κάπως έτσι φτάσαμε στην εκεχειρία. Μια εκεχειρία που υπάρχει – θεωρητικά. Γιατί την ίδια στιγμή, τα πλήγματα στον Λίβανο συνεχίζονται (με την ανοχή του Τραμπ, που πίεσε τον Νετανιάχου για διαπραγματεύσεις με τη Βηρυτό, αλλά όχι για κατάπαυση πυρός), το πεδίο βράζει και η αποκλιμάκωση μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο παρά με πραγματικότητα.

Τι έχουμε λοιπόν σε 6 εβδομάδες πολέμου; Προσδοκίες για μια πιθανή «λύση» σε ένα πρόβλημα που δεν υπήρχε πριν από τον πόλεμο (Ορμούζ), τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη, το ιρανικό καθεστώς ακόμη πιο σκληρό, τον Λίβανο να μετατρέπεται σε Γάζα και την παγκόσμια κοινότητα να πληρώνει τον λογαριασμό.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο αρχικό ερώτημα: Τι γυρεύει ο Τραπ στο Ιράν; Δυστυχώς, φαίνεται την απάντηση να μην την γνωρίζει ούτε ο ίδιος.

Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ