Μην την πατήσουμε όπως η Αγγλία

Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Θα έπρεπε να είναι κριτήριο στις εκλογές οι θέσεις των συμμετεχόντων για την παραγωγή πλούτου. Πώς θα αυξηθούν δηλαδή τα εισοδήματα με ρεαλιστικές προτάσεις και πώς η χώρα θα αποκτήσει διακριτό στίγμα στον παγκόσμιο καταμερισμό παραγωγικού δυναμικού.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης προτείνουν τρόπους για τη διανομή, αλλά δεν έχουν προτάσεις για τη δημιουργία. Η κυβέρνηση, από την άλλη, με τον αυτόματο πιλότο του πρώτου κόμματος εναποθέτει μεσσιανικά τις ελπίδες σε ένα ΑΕΠ, που, όπως λέει, αυξάνεται ταχύτερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. και στον καλό Θεό της Ελλάδος που θα τα φέρει όλα δεξιά… Και για αυτά η καύσιμη ύλη είναι οι κοινοτικοί πόροι και η κατανάλωση. Οι επενδύσεις είναι ο μεγάλος ασθενής, με το παραγωγικό κενό να χάσκει και να αναδεικνύει τον αβδηρητισμό των αρμοδίων που προβάλλουν μια ανύπαρκτη πραγματικότητα.

Η δημιουργία πλούτου είναι συνυφασμένη με την παραγωγικότητα, που δεν έχει καμία σχέση με τις ώρες εργασίας, αλλά με το παραγόμενο προϊόν, που συγκρίνεται με παρόμοια άλλων χωρών. Όποιο είναι καλύτερο και φθηνότερο κερδίζει στην αγορά, ο επιχειρηματίας έχει κέρδη, επενδύει σε νέες τεχνολογίες, βελτιώνοντας διαρκώς το προϊόν του. Αλλά και το κράτος εισπράττει φόρους, μειώνει βιώσιμα την ανεργία, ενώ πληρώνονται καλούς μισθούς οι εργαζόμενοι στην επικράτειά του. Η παραγωγικότητα πατάει κυρίως στη βιομηχανία και τη μεταποίηση, όπως δείχνει και το παράδειγμα της Αγγλίας, που από βιομηχανική κοινωνία σε άλλες εποχές, επέλεξε να επικεντρωθεί στις υπηρεσίες (χρηματοοικονομικές κ.λπ.) και στο χαμηλό κόστος εργασίας μέσω της εισαγωγής φθηνού εργατικού δυναμικού.

Το τελευταίο ήταν η μόνη λύση να έχουν κέρδη οι Άγγλοι επιχειρηματίες που συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται στη σημερινή Αγγλία. Το χαμηλό κόστος εργασίας και η αποβιομηχανοποιημένη κοινωνία συνδυάζονται με ένα τεράστιο μεταναστευτικό πρόβλημα και συγκρούσεις που γίνονται φυλετικές. Και δεν είναι αποτέλεσμα του Brexit, απλά το Brexit αποκάλυψε τις αντιφάσεις… Η αποβιομηχάνιση στη Βρετανία έφερε μοιραία και την απώλεια του εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού και όχι μόνο ως θέσεις εργασίας. Αυτό που χάθηκε είναι οι δεξιότητες που δημιουργούν και άλλες δεξιότητες και μεταφέρονται, από αυ- τούς που ξέρουν και χειρίζονται μια μηχανή, στους νέους που μαθαίνουν τον χειρισμό της.

Η μεταποίηση στην Ελλάδα παραμένει κοντά στο 9%-10% του ΑΕΠ, χαμηλότερα από την Ισπανία και την Πορτογαλία, που κινούνται γύρω στο 12%-13%. Στην Τουρκία είναι γύρω στο 20% και είναι αυτό που τη διατηρεί παραγωγική και ανταγωνιστική σε πολλούς τομείς, παρά τον πληθωρισμό που είναι στο 35% και τα επιτόκια στο 40%. Η βραχυπρόθεσμη διαχείριση των οικονομικών ροών σε μια αποβιομηχανοποιημένη οικονομία προσόδων και χωρίς μηχανισμούς αυτοπροστασίας -όπως γίνεται σήμερα στην Ελλάδα- δεν προοιωνίζεται ευοίωνο μέλλον.

Πηγή: naftemporiki.gr