Τελικά φταίνε οι ψηφοφόροι;

Tης Νατάσας Στασινού – Σε πρόσφατο σχόλιό του στους Financial Times, ο πολιτικός αναλυτής Τζάναν Γκανές υποστηρίζει ότι η Δύση δεν έχει τόσο πρόβλημα ηγεσίας όσο πρόβλημα…ψηφοφόρων.

Οι κοινωνίες, γράφει, δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να αποδεχθούν πολιτικές που απαιτούν θυσίες, ακόμη και όταν αυτές παρουσιάζονται ως αναγκαίες για να παραμείνουν όρθιες οι οικονομίες.

Η παρατήρηση δεν είναι εντελώς χωρίς βάση. Από τον Μερτς έως τον Μακρόν και από τη Βρετανία έως τις ΗΠΑ, οι κυβερνήσεις βλέπουν πως μια αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, μια περικοπή επιδομάτων, ακόμη και μια σοβαρή προσπάθεια περιορισμού του χρέους μπορούν να μετατραπούν ακαριαία σε εκλογική τιμωρία. Έτσι ενώ όλοι γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός, κανείς δεν θέλει να τον αφήσει πάνω στο τραπέζι.

Είναι όμως υπερβολικά βολικό να συμπεράνουμε ότι οι ψηφοφόροι έγιναν ξαφνικά κακομαθημένοι. Γιατί τα προβλήματα που πιέζουν τα νοικοκυριά δεν είναι θεωρητικά μεγέθη σε ένα φύλλο Excel. Είναι το ενοίκιο που καταπίνει όλο και μεγαλύτερο μέρος του μισθού, το σούπερ μάρκετ που ακριβαίνει, η αβεβαιότητα για την επόμενη δουλειά, το νοσοκομείο που δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, το σχολείο που υποχωρεί, η σύνταξη που απομακρύνεται στον ορίζοντα.

Και πάνω απ’ όλα είναι η επίμονη αίσθηση ότι, κάθε φορά που φτάνει η ώρα των «αναγκαίων θυσιών», ο λογαριασμός βρίσκει με αξιοθαύμαστη συνέπεια τις ίδιες διευθύνσεις.

Γι’ αυτό, όταν οι πολίτες ακούν για «δύσκολες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», έχουν κάθε δικαίωμα να θέτουν δύο απλά ερωτήματα: Ποιος θα πληρώσει; Και ποιος, για ακόμη μία φορά, θα μείνει αλώβητος από το κόστος;

Ούτε η νοσταλγία για χαρισματικούς ηγέτες είναι παράλογη. Η πολιτική δεν είναι λογιστική άσκηση. Είναι η ικανότητα να δείχνεις έναν δρόμο όταν το τοπίο σκοτεινιάζει, να οικοδομείς εμπιστοσύνη και, κυρίως, να πείθεις μια κοινωνία ότι δεν της ζητάς να ανέβει έναν δύσκολο ανήφορο ενώ κάποιοι άλλοι έχουν θέση στο ασανσέρ.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης συχνά δείχνει κατώτερο των περιστάσεων. Γιατί οι κοινωνίες μπορούν να αντέξουν πολλά όταν πιστεύουν ότι υπάρχει προορισμός και ότι το βάρος μοιράζεται. Εκείνο που δύσκολα αντέχουν είναι να τους ζητούν διαρκώς να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, ενώ βλέπουν ότι για κάποιους άλλους υπάρχει πάντα μία τρύπα παραπάνω.

Πηγή: naftemporiki.gr