Άλλο Ισραήλ, άλλο Νετανιάχου

Του Μιχάλη Ψύλου – Άλλη μία Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όπου οι περισσότεροι ηγέτες «θρήνησαν» για άλλη μία φορά την κατάρρευση της βασισμένης σε κανόνες παγκόσμιας τάξης.

Μόνο που η ανθρωπότητα χρειάζεται πλέον έναν κοινό χώρο όπου κάθε μορφή βίας θα μπορεί να κριθεί. Η καταδίκη αυτή εκφράστηκε με τη μαζική αποχώρηση από την αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης περίπου 77 ξένων αντιπροσωπειών την ώρα που ανέβηκε στο βήμα ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει πυροδοτήσει μεγάλη οργή όχι μόνο στη διεθνή κοινότητα, αλλά και στο εσωτερικό του Ισραήλ. Η αντιπολίτευση προηγείται εν όψει των εκλογών που θα γίνουν σε έναν μήνα και είναι πολύ πιθανό ο Νετανιάχου να αποτελέσει σύντομα παρελθόν. Άλλωστε, ακόμη και ο πρόεδρος Τραμπ αρνήθηκε να δεχθεί τον Νετανιάχου, ενώ συναντήθηκε με τις αραβικές χώρες του Κόλπου.

Η Ελλάδα έχει σταθερά υποστηρίξει τη λύση των δύο κρατών: ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ, με εγγυημένη την ασφάλεια, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα και των δύο κρατών. Πρόκειται για θέση που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο και αποτελεί βασικό πυλώνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στο πλαίσιο αυτό και με ορατό το ενδεχόμενο πολιτικής αλλαγής στο Ισραήλ, προκάλεσε ποικίλα ερωτήματα -και στον αραβικό κόσμο- η συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Νετανιάχου στη Νέα Υόρκη. Η θερμή δημόσια εικόνα που συνόδευσε τη συνάντηση δεν ήταν μια ουδέτερη διπλωματική στιγμή. Ήταν μια πολιτική επιλογή με ισχυρό συμβολισμό. Γιατί ο Έλληνας πρωθυπουργός να επιλέξει μια εικόνα τόσο στενής πολιτικής οικειότητας με έναν ηγέτη του οποίου οι επιλογές προκαλούν έντονη αμφισβήτηση, ακόμη και μέσα στο ίδιο το Ισραήλ; Αναμφίβολα, η διπλωματία απαιτεί διάλογο ακόμη και με δύσκολους συνομιλητές.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν υπηρετεί η συγκεκριμένη προσέγγιση μετρήσιμα ελληνικά συμφέροντα, χωρίς να υπονομεύει τις αρχές που η Ελλάδα διακηρύσσει. Δυστυχώς, όταν η εικόνα κυριαρχεί και οι εξηγήσεις απουσιάζουν, η διπλωματική χειρονομία κινδυνεύει να εκληφθεί ως πολιτική επιδοκιμασία. Δημιουργεί μεγάλες δυσχέρειες στις κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας στις αραβικές και μουσουλμανικές πρωτεύουσες, την ώρα μάλιστα που «αλωνίζει» εκεί η Άγκυρα. Αναμφίβολα, η συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα σε τομείς όπως η άμυνα, η ενέργεια και η περιφερειακή ασφάλεια. Αλλά συνεργασία δεν σημαίνει άκριτη στήριξη στον Νετανιάχου, γιατί αυτό ενδεχομένως να προκαλέσει δυσαρέσκεια ακόμη και στο εσωτερικό του Ισραήλ.

Πηγή: naftemporiki.gr