Θέλουμε όντως επενδύσεις;

Του Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Ενδιαφέρουσα ήταν η συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής για τις Ξένες Άμεσες Επενδύσεις αναφορικά με τα νέα κίνητρα που θα δίνονται και τη γενικότερη αναδιάρθρωση του συστήματος υποδοχής

Απέδειξε ξανά ότι οι πατέρες του έθνους κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και, ανάλογα με την πλευρά που βρίσκονται, λένε και τα αντίστοιχα ωραία.

Με 17% του ΑΕΠ επενδύσεις στην Ελλάδα και 22%- 23% στην Ε.Ε., λέμε πολλές κουβέντες και δεν έχουμε αποτέλεσμα. Και μπορεί η αντιπολίτευση να φτάνει στον παραλογισμό κάποιες φορές να επικρίνει ακόμα και τα κίνητρα προσέλκυσης, αλλά κι η κυβέρνηση δεν πάει πίσω όσον αφορά τα πολλά λόγια που λέει για επενδύσεις, χωρίς να καταφέρνει να τις προσελκύσει.

Το ρητορικό ερώτημα αριστερών βουλευτών, γιατί να προικοδοτούμε το ξένο κεφάλαιο σε βάρος του εγχώριου, δείχνει ότι στη χώρα ένα κομμάτι του πολιτικού κόσμου παραμένει δέσμιο ιδεολογημάτων που η ιστορία έχει βάλει στο χρονοντούλαπο. Η ανάγκη να προσελκύσουμε επενδύσεις είναι ζωτικής σημασίας και θα έπρεπε να συνέχει όλα τα πολιτικά κόμματα. Αδιάφορο αν είναι ξένες ή ελληνικές, καθώς και στις δύο περιπτώσεις, εφόσον γίνονται, αυξάνουν την παραγωγικότητα, καθιστούν τη χώρα ανταγωνιστική και το αποτέλεσμα είναι και καλύτεροι μισθοί για τους εργαζομένους, καθώς η πίτα θα μεγαλώνει.

Η χώρα έχει παράδοση στο να διώχνει επενδύσεις και αυτό δεν γινόταν μόνο στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ -που συντελέστηκε η αποβιομηχάνιση- αλλά γίνεται και σήμερα, όπου δεν τους διώχνουμε όπως τότε, αλλά τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ δίνουμε πολλά λεφτά για εξοπλισμούς, δεν έχουμε πολεμική βιομηχανία, όπως παραδέχθηκε πρόσφατα και ο πρωθυπουργός. Και δεν έχουμε, γιατί την πνίξαμε τα πρώτα χρόνια του ’80, με τον κρατικό σχεδιασμό και εν συνεχεία με τις απευθείας αναθέσεις, τους βαλιτσοφόρους που πηγαινοέρχονταν και άφηναν πίσω τους καμένη γη.

Το νομοσχέδιο που πήγε στη Βουλή ο Τ. Θεοδωρικάκος έχει καλές προθέσεις, αλλά δεν είναι σε κενό αέρος. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται είναι αυτό της ελληνικής πολιτείας, που δεν έχει χρήσεις γης, δεν έχει σύνδεση των λιμανιών, έχει ανύπαρκτο σιδηροδρομικό δίκτυο, έχει αργή δικαιοσύνη, μπόλικη γραφειοκρατία που τρελαίνει και επίσης έχει πολλά ακόμα που απογοητεύουν τον επενδυτή. Έχει εξειδικευμένο προσωπικό -καθώς τα ελληνόπουλα στην πλειοψηφία τους τελειώνουν τριτοβάθμιες σχολές-, αλλά δεν έχει τη σχεδιασμένη σύνδεση με την παραγωγή, γιατί η οικονομία μας δεν είναι παραγωγική.

Το οικονομικό μοντέλο χρήζει αλλαγής αλλά πρέπει να υπάρξουν και εκείνοι που θα αναλάβουν αυτό το έργο. Η προσέλκυση επενδύσεων θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα για όλα τα κόμματα και είναι ίσης αξίας με το να είναι καθαρός ο αέρας που αναπνέουμε. Χωρίς επενδύσεις, η οικονομία μαραζώνει και η κοινωνία φορολογείται αγρίως, όπως περίπου γίνεται σήμερα.

Πηγή: naftemporiki.gr