Χρειαζόμαστε πολιτική ασυνέχειας

Του Μιχάλη Ψύλου – «Εμείς» και όχι «εγώ» ή καθένας χωριστά: Η φράση αυτή φαίνεται να αποτυπώνει την καρδιά του νέου του φορέα της κεντροαριστεράς , που παρουσιάζει απόψε στο Θησείο ο Αλέξης Τσίπρας.

«Πηγή των αξιών του νέου φορέα είναι το “Εμείς” της νέας εποχής: μια κοινωνία που δεν συμβιβάζεται με τις ανισότητες, και δεν αφήνει τη ζωή των ανθρώπων στα χέρια της αγοράς και των ισχυρών. Θεμέλιο μας είναι η Δημοκρατία της καθημερινότητας, με φωνή για τους ανθρώπους και αξιοπρέπεια στην πράξη», αναφέρει η διακήρυξη, σύμφωνα με διαρροές στον Τύπο.

H συγκρότηση ενός μεγάλου λαϊκού ρεύματος από την κοινωνία, είναι το πρώτο μεγάλο στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα.Με πρωταγωνίστρια τη νέα γενιά μας. Τους νέους ανθρώπους που δεν είναι απαθείς ή αδιάφοροι, απλώς δεν νιώθουν να εκπροσωπούνται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα .

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέες και νέους που, αν δουν έναν καλό σκοπό, δεν διστάζουν να κινητοποιηθούν. Νέοι και νέες που έχουν υποστεί προσβολές και κατηγορίες για απάθεια και ωχαδελφισμό.

Πολλοί από αυτούς τους νέους έμειναν σπίτι στις προηγούμενες εκλογές και τις ευρωεκλογές. Απέφυγαν να ψηφίσουν, όχι από αμέλεια, αλλά επειδή κανείς – και στην αριστερά -δεν μπόρεσε να κατανοήσει τις ανάγκες τους, τα αιτήματά τους.

Αν θέλει η Αριστερά να κυβερνήσει, πρέπει να ξεκινήσει από τη νέα γενιά με την πολιτική, υποβάλλοντας απλές, ακριβείς προτάσεις. Δράσεις που να μπορούν να εξηγηθούν ακόμη και στον περιορισμένο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία αυτή η γενιά χρησιμοποιεί με διάφορους τρόπους, αλλά και για να μεταφέρουν πολιτικά μηνύματα και περιεχόμενο.

Η Αριστερά πρέπει να ακούσει τι χρειάζονται οι νέοι άνθρωποι , τι θέλουν, τι τους εξοργίζει και ποιο είναι το όραμά τους για το μέλλον.

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζόραν Μαμντάνι έκανε ακριβώς αυτό και κέρδισε.

Αλλαγή ρυθμού
Η πρόσφατη ιστορία θα έπρεπε να μας έχει διδάξει ότι μόνο μια αλλαγή ρυθμού μπορεί να σταματήσει τη μακρά παρακμή στην οποία έχει σταδιακά γλιστρήσει η χώρα.

Από μακριά, η αριστερά και στη χώρα μας, μοιάζει με ένα απέραντο πεδίο μάχης γεμάτο προσωπικές διαμάχες και μικροαντιπαλότητες.

Αντανακλά άλλωστε, μεγάλο μέρος του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, όπου η μεγαλύτερη προσοχή εξακολουθεί να δίνεται στις πολιτικές συνέχειας που επανεκκινούνται, από τις λεγόμενες «μεταρρυθμιστικές» δυνάμεις, οι οποίες στην πραγματικότητα είναι θεμελιωδώς συντηρητικές.

Σήμερα χρειαζόμαστε μια ισχυρή ασυνέχεια. Η πρώτη είναι ιστορική, η δεύτερη πολιτική. Πρώτον, πρέπει να αναγνωρίσουμε το τέλος μιας εποχής.

Η αναβίωση παλιών προτύπων, η συζήτηση για συνασπισμούς, η ανάγκη για προκριματικές εκλογές και η προληπτική αναζήτηση ηγέτη, καταδεικνύει την έλλειψη προθυμίας να αναγνωριστεί πλήρως η διαφορετική πραγματικότητα.

Η Αριστερά μπορεί να νικήσει μόνο μέσω της επανένωσης με τον λαό. Πρέπει να επιλέξει ποια πλευρά θα πάρει και πρέπει να είναι συνεπής σε αυτήν.

Είναι πλέον απαραίτητο να συναισθανθεί «τα βασικά πάθη που εκφράζει ο λαός, να τα κατανοήσουμε και να τα συνδέσουμε διαλεκτικά με τους νόμους της ιστορίας», όπως έγραψε ο Αντόνιο Γκράμσι.

Πηγή: naftemporiki.gr