Ένα νέο ελληνικό όνειρο ενάντια στην ακινησία

Toυ Μιχάλη Ψύλου – Μετά το δικαστικό «μπλόκο» στην έρευνα για το σκάνδαλο των υποκλοπών, η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή απέρριψε την πρόταση συγκρότησης Εξεταστικής, επικαλούμενη λόγους εθνικής ασφαλείας

Την ίδια ώρα, με επιστολή της προς την Κομισιόν, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι βάζει ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα της διεθνούς απαξίωσης της χώρας, καταγγέλλοντας ότι η «βεβιασμένη τροποποίηση του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για υποθέσεις κακουργημάτων που αφορούν βουλευτές δημιουργεί πρακτικά εμπόδια στη διερεύνηση υποθέσεων που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του θεσμού». Η κυβερνητική πλειοψηφία φαίνεται να εστιάζει την προσοχή της στη συγκάλυψη, χωρίς την παραμικρή ανησυχία για ουσιαστική πηγή νομιμότητας -πόσο μάλλον για την ηθική συμμόρφωση- εκτός από την απογυμνωμένη εξουσία. Στη δε εξωτερική πολιτική -όπως λέει ο πολύπειρος Ευ. Βενιζέλος- «Διακηρύσσουμε την κυριαρχία μας, αλλά δεν επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατα, διακηρύσσουμε ρητορικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά δεν έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ και δεν έχουμε οριοθετήσει υφαλοκρηπίδα».

Η χώρα βιώνει δυστυχώς μια «κατάσταση εξαίρεσης», όπου ο νόμος πρακτικά αναστέλλεται, αν και παραμένει σε ισχύ μέσω της ίδιας της αναστολής του. Μια χώρα που έχει κολλήσει ανάμεσα στην αδράνεια και την έλλειψη οράματος. Βέβαια, «πέφτει εκείνος που τρέχει, εκείνος που σέρνεται δεν πέφτει», όπως έλεγε ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Μια στάσιμη, ακίνητη χώρα όπου επισήμως οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι μισθοί επαρκούν σε μεγάλο ποσοστό μόνο για μισό μήνα. Λίγοι μπορούν να ισχυριστούν ότι τα τελευταία χρόνια η ζωή τους έχει αλλάξει πραγματικά προς το καλύτερο. Όσο για τη σταθερότητα των τελευταίων ετών, έχει βασιστεί στην ακινησία…

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε μια διαδικασία επιταχυνόμενης διάβρωσης. Το βαρόμετρο δείχνει, όμως, και μια αντιπολίτευση που εξακολουθεί να μην καταφέρνει να πείσει. Μια αντιπολίτευση που δείχνει ανίκανη να συγκλίνει σε μια ενιαία αρχιτεκτονική που θα φέρει αλλαγή και σταθερότητα. Όσοι είναι στην αντιπολίτευση σήμερα θα βιώσουν αύριο, αναμφίβολα, τη δυσκολία της διακυβέρνησης.

Με μια Ευρώπη κατακερματισμένη και παγιδευμένη μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και μια χώρα σε αδιέξοδο, επειδή είναι πιο εύκολο να συντηρήσει παρά να καινοτομήσει. Ίσως γιατί το να πει «όχι» στην αλλαγή είναι πιο εύκολο από το να πει «ναι». Αυτό θα πρέπει να αποτελεί προειδοποίηση για όσους σήμερα διεκδικούν μια νέα ηγεσία για τη χώρα. Χρειαζόμαστε ιδέες, αξίες, ρεαλιστικά και φιλόδοξα προγράμματα. Ένα νέο ελληνικό όνειρο που δεν θα γίνει μόνιμος εφιάλτης της ακινησίας.

Πηγή: naftemporiki.gr