Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Χώρα επιδομάτων η Ελλάδα, έχει πάρει διαζύγιο από κάθε σκέψη για ανόρθωση της οικονομίας πάνω σε υγιείς βάσεις.
Η αντίληψη ότι το κράτος θα δώσει λύσεις μόλις προκύψει ένα πρόβλημα συνέχει όλα τα κόμματα που κατηγορούν σήμερα την κυβέρνηση για τις επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης και ζητούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περισσότερη παρέμβαση.
Και ποια μπορεί να είναι αυτή; Μεγαλύτερο επίδομα στο πετρέλαιο θέρμανσης, μεγαλύτερη επιδότηση στην αντλία, περισσότερα pass (ακόμα και για τις ντομάτες που θα ακριβύνουν τον χειμώνα) και πολλά ακόμα που μπορούν να σκεφτούν όχι μόνο οι αριστεροί, αλλά και τα στελέχη της κυβέρνησης, που ελλείψει άλλων μέσων υπερθεματίζουν των παρεμβάσεων…
Το κράτος όπως και κανείς από τους κυβερνώντες δεν βάζουν τα δικά τους λεφτά. Μοιράζουν των φορολογουμένων και το ονομάζουν κοινωνική πολιτική ενώ δεν είναι. Όταν έχεις έναν εργαζόμενο που παίρνει 1.000 ευρώ και αφαιρείς από αυτόν τα 200 για να τα δώσεις σε έναν άνεργο με μηδενικό εισόδημα, δεν κάνεις κοινωνική πολιτική αλλά μια τρύπα στο νερό. Τον πρώτο τον καταδικάζεις στη μιζέρια, ενώ στον δεύτερο που πεινάει του μετριάζεις απλά την πείνα. Κοινωνική πολιτική είναι να αφήσεις τα χίλια ευρώ στον πρώτο και να φροντίσεις για τον άλλο να αποκτήσει εργασία και σε δεύτερο βαθμό, με τις πολιτικές που θα ακολουθείς, να μεριμνάς να αυξάνεται το εισόδημα και των δύο.
Σήμερα, επιβάλλουμε φόρους υψηλούς και μετά μιλάμε για αναδιανομή ενός εισοδήματος που δεν αυξάνεται. Δεν έχουμε φθάσει ακόμα ούτε στο πραγματικό ΑΕΠ του 2008, που σημαίνει ότι η αναδιανομή δεν έχει και μεγάλο αποτέλεσμα, καθώς τους διατηρείς όλους με το κεφάλι λίγο έξω από το νερό.
Το 2008, με τιμή βαρελιού 147 δολάρια, το πετρέλαιο θέρμανσης το αγοράζαμε 0,70-0,75 λεπτά το λίτρο. Σήμερα που το βαρέλι είναι πολύ χαμηλότερα, λέμε ότι θα παλέψουμε για 1,70 και 1,75 ευρώ το λίτρο… Πώς γίνεται αυτό το μαγικό; Με έναν τρόπο κυρίως. Με την αύξηση του ΕΦΚ πάνω από 1.200%, γιατί το κράτος θέλει έσοδα και τη μανιέρα που υιοθέτησε στη χρεοκοπία τη συνεχίζει μια χαρά, αφού μπορούν έτσι οι κυβερνώντες (όχι μόνο οι σημερινοί) να δίνουν επιδόματα και να πληρώνουν και χρέη.
Να βρούμε άλλους τρόπους να πληρώνουμε τα χρέη, η υπερφορολόγηση ήταν για μια συγκεκριμένη περίοδο στην αψάδα της χρεοκοπίας. Και αν δεν τους βρούμε τώρα, πότε θα τους βρούμε; Η περίοδος χάριτος με το χρέος να κοιμάται (που μας κάνει να πουλάμε και πνεύμα στους Γερμανούς και τους Γάλλους ότι έχουμε καλύτερες τιμές στα δικά μας ομόλογα) λήγει το 2033.
Μετά στον πάγκο του χασάπη αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και τότε όχι επίδομα δεν θα μπορούμε να δώσουμε αλλά ούτε μαντίλι χάρτινο στους ψηφοφόρους για να κλάψουν.
Πηγή: naftemporiki.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
