Για νοικοκύρεμα στο κράτος θα μιλήσει κανένας;

Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Αντικειμενικά ωραία η ιδέα που λανσάρισε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ για αποταμίευση των παιδιών σε λογαριασμούς που θα βάζουν χρήματα οι γονείς και το κράτος.

Με αρνητικές αποταμιεύσεις για περισσότερο από μία δεκαετία, η ιδέα της μακροχρόνιας αποταμίευσης είναι κρίσιμη για την ανάπτυξη και την οικονομική ανθεκτικότητα. Για να υπάρξουν αποταμιεύσεις, πρέπει να υπάρχουν χρήματα που περισσεύουν από το μισθό σε μηνιαία βάση. Έτσι αυξάνεται το κεφάλαιο στον τραπεζικό λογαριασμό και το σύνολο των αποταμιεύσεων λειτουργεί ως καύσιμο για την οικονομία, καθώς στηρίζει επενδύσεις.

Σύμφωνα με το παράδειγμα του πρωθυπουργού, το δυνητικό κεφάλαιο των 60 χιλ. ευρώ που θα έχει μαζευτεί στην τράπεζα μετά από 18 χρόνια είναι μια μαγιά που θα βοηθήσει τον νέο άνθρωπο να ξεκινήσει τη ζωή του. Εννοείται ότι δεν είναι πανάκεια, καθώς και σήμερα ανάλογες προϋποθέσεις προετοιμάζουν για τα παιδιά τους κατά το δυνατόν οι γονείς. Μόνο το τι πληρώνουν για την κατ’ ευφημισμόν «δημόσια παιδεία» αν αναλογιστεί κάποιος, αντιλαμβάνεται το μέγεθος της οικονομικής αιμορραγίας που υφίστανται χωρίς να αλλάζει κάτι. Εν προκειμένω δεν είναι το ποσό των 60 χιλ. που θα δημιουργηθεί σε 18 χρόνια και επί του οποίου αν υπολογιστεί ένα 3% πληθωρισμός θα γίνει 35 χιλιάδες σε σημερινή αξία. Τα 60 χιλιάρικα σε 18 χρόνια, και με δεδομένο τον ενδιάμεσο πληθωρισμό, είναι σημερινής αξίας 102 χιλιάδων…

Περισσότερο είναι η ιδέα και βέβαια η αξιοπιστία του κράτους και των λειτουργών του που θα διαχειριστούν τους λογαριασμούς. Στην Ελλάδα, τα ομόλογα του Δημοσίου ήταν κάποτε ασφαλής επένδυση και μετά όσοι τα είχαν μπατίρισαν… Εξάλλου, και σήμερα το κράτος, μέσω repos, δανείζεται από τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλους οργανισμούς του Δημοσίου πάνω από 60 δισ., που, αν χρειαστεί αύριο να τα δώσει πίσω, δεν θα τα έχει. Και το Ταμείο Μολυβιάτη, που μάζεψε 208 εκατ. μετά τις φωτιές το 2007 στην Πελοπόννησο, έκανε κάποια έργα, ζώντος του πρέσβεως, αλλά απορροφήθηκε το 2010 από τον προϋπολογισμό.

Εξήντα πέντε υπουργεία έχουμε στην Ελλάδα και 3.600 μετακλητούς, που, όπως και να το κάνεις, ξοδεύουν πολλά, χωρίς μετρήσιμο αποτέλεσμα. Τα πλεονάσματα δεν θα έπρεπε να προέρχονται μόνο από την αύξηση των φορολογικών εσόδων, αλλά και από τη μείωση των δαπανών του κράτους… Και ποιος πολιτικός φορέας θα πάει στη ΔΕΘ και θα εξαγγείλει πρόγραμμα περιορισμού της κρατικής σπάταλης; Κανένας, δυστυχώς.

Πολύ καλά έκανε ο πρωθυπουργός και έβαλε το ζήτημα της αποταμίευσης. Μόνο που, για να υπάρξει αποταμίευση στη χώρα, προϋπόθεση είναι «να πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα», που σημαίνει να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας, που είναι στο 54% του μέσου όρου της Ε.Ε. ανά εργαζόμενο και στο 43% ανά ώρα εργασίας, όπερ εστί ότι χρειαζόμαστε επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Σίγουρα μπορούμε και καλύτερα αλλά έχουμε επιλέξει το χειρότερα και μας λείπουν οι φωνές που θα πούνε: μέχρι εδώ παιδιά, δεν πάει άλλο.

Πηγή: naftemporiki.gr