Η αφοπλιστική ειλικρίνεια του Τραμπ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μακρά παράδοση επεμβάσεων σε ξένες χώρες

Με μία κίνηση ωμής ισχύος, εκτός Διεθνούς Δικαίου ο Ντόναλντ Τραμπ μπήκε στη Βενεζουέλα, συνέλαβε τον Νικολάς Μαδούρο και έθεσε υπό αμερικανικό έλεγχο τον ενεργειακό τομέα της χώρας. Δεν πρόκειται για ιστορική εξαίρεση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μακρά παράδοση επεμβάσεων σε ξένες χώρες.

Εκείνο που άλλους σόκαρε και άλλους… εξέπληξε ευχάριστα, δεν ήταν η πράξη – η οποία αφορούσε άλλωστε έναν αυταρχικό ηγέτη που κανέναν σεβασμό δεν είχε και ο ίδιος στη νομιμότητα. Ήταν ο τρόπος.

Για δεκαετίες, η αμερικανική ισχύς ντυνόταν με τον μανδύα της ηθικής. Από το Ιράκ έως το Αφγανιστάν και από την Κεντρική Αμερική έως τη Μέση Ανατολή, κάθε επέμβαση συνοδευόταν από ρητορική περί δημοκρατίας, ελευθερίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, «αξιών της Δύσης». Ήταν μια υποκρισία σχεδόν αναπόσπαστο κομμάτι της διεθνούς τάξης: ενοχλητική, συχνά κενή, αλλά λειτουργική. Δημιουργούσε την ψευδαίσθηση κανόνων.

Ο Τραμπ έσκισε αυτό το πέπλο. Μας…γλίτωσε από τα κηρύματα περί δημοκρατίας. Δεν επικαλέστηκε αξίες. Δεν προσποιήθηκε ιδεαλισμό. Είπε απλώς την αλήθεια όπως τη βλέπει: θέλει έλεγχο, θέλει πόρους, θέλει πετρέλαιο. Και το δήλωσε χωρίς περιστροφές. Αυτή η «αφοπλιστική ειλικρίνεια» είναι ο λόγος που σάρωσε στις προεδρικές εκλογές.

Το «America First» δεν σημαίνει τελικά απομόνωση. Σημαίνει άδεια για επιθετική προώθηση του εθνικού συμφέροντος, χωρίς ηθικά άλλοθι. Όταν δεν επικαλείσαι αρχές, δεν μπορείς και να κατηγορηθείς ότι τις παραβιάζεις. Όταν δεν υπόσχεσαι δημοκρατία, δεν χρειάζεται να απολογηθείς για την απουσία της.

Γι’ αυτό και οι ενστάσεις περί Συντάγματος, Κογκρέσου ή Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ δεν τον πτοούν. Ποιος θα επιβάλει τον νόμο στην υπερδύναμη; Και ποιο πολιτικό κόστος πληρώνει ένας πρόεδρος, όταν έχει δηλώσει εξαρχής ότι ο κόσμος δεν κυβερνάται από κανόνες, αλλά από ισχύ;

Η Ουάσιγκτον δεν ήταν ποτέ «αθώα περιστερά» στη Λατινική Αμερική. Τώρα απλώς το παραδέχεται χωρίς προσχήματα. Το δόγμα «Ντονρόε» σηματοδοτεί μια νέα εποχή. Είναι μια μετάβαση σε κάτι πιο ωμό: μια πολιτική όπου η εξάρτηση ισοδυναμεί με υποταγή και η ισχύς δεν αισθάνεται την ανάγκη να προσποιείται την αρετή.

naftemporiki.gr