Λείπουν νέοι να γεννήσουν

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη – Αντιγράφω από το Ινστιτούτο Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών, εν μέσω κλαυθμών και οδυρμών γιατί οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά

«Οι γεννήσεις στη χώρα μας από 117,7 χιλιάδες τη διετία 2008-09 περιορίζονται σε 66,7 χιλιάδες το 2024-25 και στην κατάρρευσή τους αυτή συνέβαλε και η πρόσφατη μείωση του πλήθους των γυναικών 25-44 ετών (σχεδόν -480 χιλιάδες και -28%) που οφείλεται κυρίως στο ότι φθάνουν πλέον σε αναπαραγωγική ηλικία όλο και λιγότεροι νέοι και νέες, εξαιτίας της μετά το 1980 πτώσης των γεννήσεων».

Όσα οικονομικά κίνητρα κι αν δώσει η πολιτεία, που προφανώς είναι καλοδεχούμενα, δεν διορθώνεται το παρελθόν. Αφήστε που μπορεί να γίνει και χειρότερο. Φανταστείτε να γυρνούσαμε μέσα από μία σκουληκότρυπα (;) πίσω στον χρόνο και να σκοτώναμε τον παππού, προτού γνωρίσει τη γιαγιά, προτού αυτή γεννήσει τη μητέρα μας και προτού σκάσουμε μύτη στον πλανήτη. Κι αν δεν γεννηθήκαμε ποτέ, ποιος σκότωσε τον παππού;

Για πού τραβάει η αλεπού; Εξαιτίας τής μετά το 1980 πτώσης των γεννήσεων, φθάνουν πλέον σε αναπαραγωγική ηλικία όλο και λιγότεροι νέοι και νέες, οι οποίοι θα κάνουν ακόμη λιγότερα παιδιά αύριο. Ακόμα κι αν τους χρύσωνε το κράτος με επιδόματα. Υπάρχουν λιγότεροι ν’ αγαπηθούν στα στρώματα.

Αυτός/ή που δεν γεννήθηκε το 1996, δεν είναι ένας 30χρονος/η που θα κάνει έναν Έλληνα ακόμα, σε ένα περιβάλλον όχι πολύ φιλικό, με ελλείψεις υποδομών, προσιτής κατοικίας ή θέσεων εργασίας.

Οι Έλληνες, όπως κι οι περισσότεροι Δυτικοί, δεν κάνουν παιδιά. Ή μάλλον κάνουν όσα θέλουν, όταν το θέλουν.

Στον τόπο μου, το Ρέθυμνο, εξακολουθούν να γεννιούνται περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους πεθαίνουν. Δεν ξέρω ως πότε. Ξέρω ότι πολλοί ντόπιοι επιστρέφουν μετά τις σπουδές κι ότι φοιτητές από άλλες περιοχές επιλέγουν να παραμείνουν, να δουλέψουν -δεν ανθεί μόνο ο τουρισμός-, να κάνουν οικογένεια σε μία μικρή πόλη, που δεν χάνεις εποχούμενος τη μέρα όλη, με σχετικά καλές υποδομές, ζωή όλο τον χρόνο, πρωτογενή παραγωγή, και πολύ υποστηρικτικό οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Για παιδιά και ηλικιωμένους. Η έγνοια της γειτονιάς δεν περιορίζεται σε μία γενιά.

Πηγή: naftemporiki.gr