Μόνο η απέχθεια δεν φτάνει…

Του Μιχάλη Ψύλου – Ήταν μια ευτυχισμένη ημέρα για τη δημοκρατία. Όχι μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και όλον τον κόσμο

Η ετυμηγορία των Αμερικανών ψηφοφόρων ήταν μια κατηγορηματική καταδίκη του Τραμπισμού.

Η σαρωτική πλειοψηφία των Δημοκρατικών στη Βουλή, αλλά κυρίως η απόλυτη πλειοψηφία στη Γερουσία, όπου η θητεία είναι έξι χρόνια, είναι το επιστέγασμα της νίκης.

Το αποτέλεσμα στη Γερουσία δίνει άλλωστε στους Δημοκρατικούς μια ισχυρή βάση εξουσίας, που θα διαρκέσει και μετά το τέλος της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ.

Το μήνυμα των ψηφοφόρων ήταν απλό και σαφές: Δεν μπορεί κανείς να παίζει με το πορτοφόλι του λαού.

Όπως μάλιστα τόνισε ο Δημοκρατικός γερουσιαστής της Καλιφόρνιας, Ανταμ Σιφ, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως πλήρη επιβράβευση της αντιπολίτευσης: «Το αποτέλεσμα αντανακλά περισσότερο την αηδία, την απέχθεια και απόρριψη της κυβερνητικής πλατφόρμας».

Κόστος ζωής και διαφθορά

Καταψηφίστηκε η απότομη αύξηση των τιμών των καυσίμων, λόγω και του πολέμου στο Ιράν, ο υψηλός πληθωρισμός, το αυξανόμενο κόστος των στεγαστικών δανείων, η εκτεταμένη αβεβαιότητα για το μέλλον.

Καταψηφίστηκε ακόμη η διαφθορά αλλά και η εκμετάλλευση της εξουσίας για κάθε είδους αθέμιτο πλουτισμό των κυβερνώντων.

Με απλά λόγια: Η ετυμηγορία των ψηφοφόρων ήταν μια κατηγορηματική καταδίκη του κυβερνητικού ιστορικού του προέδρου Τραμπ. Όχι απαραίτητα μια σαρωτική νίκη υπέρ της πλατφόρμας του Δημοκρατικού κόμματος.

Αν ο Τραμπισμός ως μοντέλο και ιδεολογικό σύστημα φαίνεται να βρίσκεται σε παρακμή, δεν αναδύεται απαραίτητα ένα νέο ενιαίο μέτωπο .

Το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε μέσω μιας πλειάδας προσωπικοτήτων και προσεγγίσεων, κερδίζοντας -προς το παρόν-ένα μέρος των ψηφοφόρων που το θεωρούν εξίσου ανεπαρκές με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Αλλωστε, οι νικητές Δημοκρατικοί είναι μια ποικιλόμορφη πολιτική οικογένεια, με πολύ διαφορετικές ταυτότητες. Οι Δημοκρατικοί είναι ενωμένοι ενάντια στον Τραμπ, στην ατμόσφαιρα διαφθοράς που περιβάλλει την φυλή του, το υψηλό κόστος ζωής και την υπερβολική κοινωνική ανισότητα.

Διχόνοια στους Δημοκρατικούς

Αλλά μόλις έρχεται η ώρα για την υιοθέτηση συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων, βασιλεύει η διχόνοια στο εσωτερικό του Δημοκρατικού κόμματος.

Σπατάλη της νίκης

Για παράδειγμα, στην Καλιφόρνια, το δημοψήφισμα, για τον φόρο πλούτου στους υπερπλούσιους, δίχασε το Δημοκρατικό κόμμα. Ο Δημοκρατικός κυβερνήτης Νιούσομ αντιτάχθηκε στην πρόταση αυτή της «αριστερής» πτέρυγας του κόμματος. Και το «όχι» επικράτησε.

Στο Δημοκρατικό στρατόπεδο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η μέθη της νίκης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στη σπατάλη της.

Το πιο εύκολο παιχνίδι για τους υποστηριχτές του Τραμπισμού τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι να κατηγορήσουν τη νέα Δημοκρατική πλειοψηφία στο Κογκρέσο για όλα τα προβλήματα των Αμερικανών, που κόστισαν πολύ στον Τραμπ.

Όταν μάλιστα η ατζέντα των δύο τάσεων στο εσωτερικό των Δημοκρατικών είναι σε πολλά θέματα, άκρως αντίθετη. Τέτοια φαινόμενα πολύ συχνά σπέρνουν τους σπόρους για μελλοντικές ήττες.

Η νέα εποχή

Η διακήρυξη για μια «νέα εποχή» συχνά δεν αρκεί για να πείσει τους ψηφοφόρους.

Σε κάθε περίπτωση, στις επερχόμενες σε δύο χρόνια προεδρικές εκλογές, οι Δημοκρατικοί για να έχουν τύχη , δεν αρκεί να βρουν έναν νέο και ωραίο υποψήφιο. Ούτε να στηριχθούν μόνο στην απέχθεια για τον Τραμπ.

Αν θέλουν να κατακτήσουν και τον Λευκό Οίκο, πρέπει να δώσουν στους Αμερικανούς ένα θετικό όραμα για μια εναλλακτική πολιτική: Για κοινωνική δικαιοσύνη, αύξηση δαπανών για την υγεία και την παιδεία, περιορισμό των ανισοτήτων- ειδικά για τους νέους ανθρώπους, που ψήφισαν σε ποσοστό 70% τους Δημοκρατικούς.

Όπως και κάθε αντιπολίτευση στον κόσμο, οι Δημοκρατικοί πρέπει τώρα να βρουν τρόπους να μεταφράσουν αυτήν την επιτυχία στις ενδιάμεσες εκλογές, σε μια ριζική αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής-τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό: Να βρουν λύσεις από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό μέχρι τον άκαιρο αδιέξοδο πόλεμο με το Ιράν, από τις μόνιμες διαμάχες με την Fed μέχρι την επιθετική πολιτική των δασμών κατά της ΕΕ και του υπόλοιπου κόσμου. Από τους νεοαποικιακούς στόχους Τραμπ για τον Καναδά, τη Βενεζουέλα, τη Γροιλανδία, την Κούβα…

Αλλά ούτε οι Ευρωπαίοι πρέπει να χαίρονται και να θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές αυτής της ψηφοφορίας. Είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι με το τέλος του Τραμπ, όλα θα επιστρέψουν «όπως ήταν πριν». Το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι η «παγκοσμιοποιημένη» παράταξη του Κλίντον και του Ομπάμα.

Το κέντρο εξουσίας

Μέχρι το 2028 βέβαια, το νέο Κογκρέσο μπορεί να αντιταχθεί και να αυξήσει το πολιτικό κόστος μιας απόφασης του προέδρου Τραμπ.

Το βασικό κέντρο εξουσίας παραμένει όμως στον Λευκό Οίκο.

Ο Τραμπ θα διατηρήσει την εκτελεστική εξουσία για άλλα δύο χρόνια και δύο μήνες. Θα είναι μέχρι τότε μια «κουτσή, αλλά και θυμωμένη πάπια»

Σε τέτοιες περιπτώσεις μάλιστα , οι «κουτσές πάπιες», συνήθως βρίσκουν καταφύγιο στην εξωτερική πολιτική , με επιθετικό τρόπο.

Πηγή: naftemporiki.gr