Ο «καλός στρατιώτης» Σωκράτης

Toυ Μιχάλη Ψύλου – Η απόφαση του Σωκράτη Φάμελλου να παραιτηθεί από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ήταν για πολλούς κεραυνός εν αιθρία. Όχι όμως και για τους γνωρίζοντες τον άνθρωπο Σωκράτη.

Πολύ σωστά στη δήλωσή του, ο Σωκράτης Φάμελλος ανέφερε ότι ανέλαβε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ «στην πιο δύσκολη χρονική στιγμή του κόμματος». Και με την όλη στάση του, τίμησε πραγματικά το ρόλο του, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Η απόφαση να εγκαταλείψει κανείς τo αξίωμά του –πόσο μάλλον αν είναι αρχηγός κόμματος- μπορεί για κάποιους να αποτελεί ένα μεγάλο φινάλε, ένα νέο βήμα σε μια στρατηγική ή ένα άλμα στο άγνωστο.

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει ένας παλιός νόμος, ειδικά στην πολιτική: Δεν κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά αυτό που μπορείς.

Φίλοι και αντίπαλοι του Σωκράτη Φάμελλου δεν μπορούν να του προσάψουν ότι είναι πολιτικός του… γλυκού νερού. Εμφανιζόταν στη Βουλή με ξεκάθαρο και μεστό λόγο και πάντα τεκμηριωμένη άποψη. Ασχετα αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε κανείς μαζί του.

Ο Φάμελλος ως «καλός στρατιώτης», ήταν αυτός επίσης, που σήκωσε στην πλάτη του το βαρύ φορτίο των ισορροπιών και της παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή. Και μάλιστα στην πιο δύσκολη περίοδο από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε από κόμμα εξουσίας, σε κόμμα προς εξαφάνιση.

Εσωκομματικά, επιχειρούσε να κατεβάζει τους τόνους και να μετριάζει τις αντιδράσεις, επιχειρώντας να δομήσει μια υποτυπώδη συνοχή σε ένα σχεδόν διαλυμένο κόμμα, για την παραγωγή πολιτικού και κοινοβουλευτικού έργου.

Συμβιβασμοί και δεσμεύσεις

Το ερώτημα βέβαια είναι κρίσιμο; Πρέπει ένας ηγέτης να παραμένει προσκολλημένος στην καρέκλα του, αποδεχόμενος οποιουσδήποτε πιθανούς συμβιβασμούς, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μείωση των αρχών του;

Ή, αντίθετα, πρέπει να αρνείται να συμβιβαστεί, παραμένοντας πιστός στις δεσμεύσεις του;

Πότε ο συμβιβασμός γίνεται συνενοχή; Πού χαράσσουμε το όριο, τού τι είναι αποδεκτό; Πώς, τελικά, μπορούμε πραγματικά να αγκαλιάσουμε το αιωνόβιο -και έντονα σύγχρονο- απόφθεγμα του ιστορικού ηγέτη της Γαλλικής Αριστεράς, Ζαν Ζωρές: «Το θάρρος είναι να αγωνιζόμαστε για το ιδανικό ενώ κατανοούμε την πραγματικότητα»;

Η παραίτηση, σύμπτωμα της εποχής

Υπάρχει επείγουσα ανάγκη να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα- όχι μόνο στον κόσμο της Αριστεράς, αλλά σε όλο το πολιτικό φάσμα. Δεδομένου άλλωστε, το πόσο συχνά οι παραιτήσεις κυριαρχούν πλέον στις ειδήσεις.

Η επιμονή που απαιτείται για την κατάκτηση μιας θέσης ευθύνης, είναι ακριβώς αυτό που είναι λιγότερο χρήσιμο όταν έρχεται η ώρα της αποχώρησης.

Σε αυτό το σημείο, ο ηγέτης πρέπει να κάνει μια αποφασιστική επιλογή, να αναλάβει το ρίσκο, να επιλέξει την κατάλληλη στιγμή, ώστε η παραίτηση να μην εκληφθεί ως πράξη διαφυγής ή απλή παράδοση. Αλλά ως αίσθηση του καθήκοντος…

Πηγή: naftemporiki.gr