Του Γιώργου Καρελιά*
Ο αγώνας για την Τέμπη αυτοϋπονομεύθηκε, έγινε αγώνας για μια θέση στην πολιτική κονίστρα. Το μέτωπο των συγγενών των θυάτων διασπάστηκε. Η κάθαρση δεν ήρθε.
Η περσινή επέτειος της τραγωδίας των Τεμπών, με τις πρωτοφανείς συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα, ήταν το γεγονός που τρόμαξε την κυβέρνηση περισσότερο από κάθε άλλο στη θητεία της.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: η οργή και η συγκίνηση από μόνες τους δεν φέρνουν πολιτικές ανατροπές, όσο η κοινωνική αντιπολίτευση δεν γίνεται πολιτική πράξη, εφόσον δεν βρίσκεται κάποια πολιτική δύναμη για να την εκφράσει. Και για να μην παριστάνουμε τους μετά Χριστόν προφήτες, ιδού τι γράφαμε την ίδια μέρα πέρσι.
Πού βρισκόμαστε τώρα, ένα χρόνο μετά; Δυστυχώς σε χειρότερη κατάσταση, την οποία αποτυπώνουν τέσσερα γεγονότα:
Πρώτον, τρία χρόνια μετά την τραγωδία ουδεμία κάθαρση έχει επέλθει. Η δίκη (για τα μη πολιτικά πρόσωπα) μόλις ξεκίνησε με πολλές αμφισβητήσεις για το ρόλο που έπαιξε ο ανακριτής και για τον τρόπο που (δεν) αξιοποιήθηκε οπτικό υλικό. Το θέμα της εκταφής των σορών δεν έχει ακόμη λυθεί. Για τα πολιτικά πρόσωπα έγινε αυτό που εξαρχής φαινόταν. Δύο υπουργοί (Κώστας Αχ. Καραμανλής και Χρήστος Τριαντόπουλος) έχουν παραπεμφθεί στο Δικαστικό Συμβούλιο. Δεν γνωρίζουμε αν θα παραπεμφθούν και σε δίκη. Όμως, ακόμα κι αν αυτό γίνει, το αποτέλεσμα θα εκληφθεί-δικαίως ή αδίκως είναι άλλη συζήτηση- ως ατιμωρησία, αφού η κατηγορία είναι ένα απλό πλημμέλημα.
Δεύτερον, η κυβέρνηση έχει καταφέρει να απαλλαγεί από μεγάλο το βάρος των πολιτικών βαρών για την τραγωδία. Είτε δια της μεθόδου της διάχυσης των ευθυνών («διαχρονικές παθογένειες»). Είτε διότι όσοι χειρίστηκαν την υπόθεση (συγγενείς, δικηγόροι και πραγματογνώμονες) «φούσκωσαν» θέματα όπως η «πυρόσφαιρα», το «ξυλόλιο» και τα συναφή, αντί όλο το βάρος να πέσει στην πραγματική αιτία της τραγωδίας, που ήταν η έλλειψη τηλεδιοίκησης. Αν υπήρχε, το δυστύχημα θα είχε αποφευχθεί, όπως είπαν τόσο η ευρωπαϊκή εισαγγελία όσο και το πόρισμα του κρατικού οργανισμού που το διερεύνησε. Όλα αυτά συνέβαλαν στην υποβάθμιση των κυβερνητικών ευθυνών για την τραγωδία.
Τρίτον, στο πολιτικό πεδίο, η αντιπολίτευση συνολικά αποδείχτηκε ανίκανη να δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας για την κυβέρνηση λόγω των προφανέστατων ευθυνών της. Αυτό είναι, φυσικά, ένα διαχρονικό, από το 2019, πρόβλημα, έχει διάφορες αιτίες, με βασική την πολυδιάσπαση, που δεν επιτρέπει στο συνολικό χώρο Κεντροαριστεράς και Αριστεράς να αφαιρέσουν την πρωτιά από την αποδυναμωμένη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τέταρτον, τη χαριστική βολή στην υπόθεση των Τεμπών έδωσε η πρωταγωνίστριά της Μαρία Καρυστιανού. Είτε η εγωπάθειά της είτε κάποιοι κουφιοκεφαλάκηδες που την περιτριγυρίζουν είτε όλα μαζί τής φούσκωσαν τα μυαλά και την πότισαν με την αλαζονεία της εξουσίας, μιας ιδιότυπης εξουσίας, που νόμιζε ή νομίζει ακόμα ότι θα την οδηγήσει στην «ανατροπή» του συνολικού πολιτικού σκηνικού. Οι συγκυριακές δημοσκοπικές επιδόσεις διατηρούν αυτήν την αλαζονεία και την οδηγούν σε «λάθη» (που δεν είναι και τόσο λάθη, τα πραγματικά «πιστεύω» της δείχνουν…), με αποτέλεσμα να μην κρύβεται πια το πολιτικό της πρόσωπο. Και το εγχείρημά της να αφορά μόνο το δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. Είναι ένα συνονθύλευμα ακροδεξιών, θρησκόληπτων, εθνικιστών, ψεκασμένων κ.ο.κ.
Εν κατακλείδι, η τραγωδία των Τεμπών δεν έφερε πολιτικό αποτέλεσμα και οδηγείται σιγά σιγά σε πλήρη αποδυνάμωση. Ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ την έλεγξαν σε μεγάλο βαθμό, τη «μπάζωσαν»(και) πολιτικά. Η κυρία Καρυστιανού και οι συν αυτή τούς έδωσαν χείρα βοηθείας και ήδη έχει αρχίσει το «ξεφούσκωμά» της.
Ο αγώνας για την Τέμπη αυτοϋπονομεύθηκε, έγινε αγώνας για μια θέση στην πολιτική κονίστρα. Το μέτωπο των συγγενών των θυάτων διασπάστηκε. Η κάθαρση δεν ήρθε. Και σ’ αυτό συνέβαλαν η εγωπάθεια, οι αστόχαστες, άμετρες και απατηλές φιλοδοξίες.
Η «ανατροπή» δεν θα έρθει έτσι, το πιθανότερο είναι να νικήσει η ύβρις…
- Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα news247.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
