Ο Τραμπ θέλει νέους ηγέτες στην Ευρώπη

Του Μιχάλη Ψύλου-Ο Τραμπ δεν θέλει να αποσχιστεί από την Ευρώπη, αλλά να συνδεθεί και να ενισχύσει ηγέτες και κόμματα, πέραν των σημερινών

Η «σύγκρουση» ξεκίνησε με την έλευση του προέδρου Τραμπ στον Λευκό Οίκο, αλλά φαίνεται πώς θα κορυφωθεί αυτή και την επόμενη χρονιά: Ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να επιβάλει νέους ηγέτες στην Ευρώπη.

Δεν πρόκειται για ένα απλό θέμα διαφωνίας, αλλά για μια σύγκρουση ανάμεσα στο νέο παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο με επικεφαλής τον Τραμπ και το παλιό, εκπρόσωποι του οποίου είναι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες, σε συνεργασία με τους προηγούμενους, Δημοκρατικούς προέδρους των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν και Μπαράκ Ομπάμα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξελισσόμενης σύγκρουσης είναι ότι ακόμη και η παλιά και φαινομενικά σταθερή, αγγλοαμερικανική συμμαχία έχει υποστεί σοβαρές ρωγμές, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αυτό μπορεί να συναχθεί από πολλές μικρές κινήσεις, που κάνουν όμως τη διαφορά. Όπως για παράδειγμα, η απόφαση του Τραμπ να «παγώσει» ένα σημαντικό ερευνητικό πρόγραμμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη Βρετανία, αλλά και οι κατηγορίες του Αμερικανού προέδρου ότι η Βρετανία καταστέλλει την ελευθερία του Τύπου, με αφορμή την υπόθεση του BBC.

Την ίδια ώρα, ο Στάρμερ πλησιάζει όλο και περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση και πυροδοτεί συνεχώς τον πόλεμο στην Ουκρανία, ακριβώς και για να αντιταχθεί στις θέσεις του Τραμπ, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τη νέα παγκόσμια κατεύθυνση που εμπνέεται από τον Αμερικανό πρόεδρο.

Ρήξη με τους παραδοσιακούς ηγέτες

Ο Τραμπ δεν θέλει βέβαια να αποσχιστεί από την Ευρώπη, αλλά να συνδεθεί και να ενισχύσει ηγέτες και κόμματα, πέραν των σημερινών, παραδοσιακών που ηγήθηκαν με εναλλαγές, από την μεταπολεμική περίοδο, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, τη νέα χρονιά αναμένεται να υποστηριχθούν πιο ένθερμα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ηγέτες όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ στη Βρετανία, η Μαρίν Λεπέν και ο Ζορντάν Μπαρντελά στη Γαλλία ή και το AfD στη Γερμανία.

Η κυβέρνηση Τραμπ φέρεται για παράδειγμα, να εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων σε Ευρωπαίους δικαστές και αξιωματούχους που ασκούν διώξεις σε κόμματα που θεωρούνται ιδεολογικοί σύμμαχοι του Αμερικανού προέδρου , κυρίως ο Εθνικός Συναγερμός της Μαρίν Λεπέν, στη Γαλλία.

Αλλά και στη Γερμανία, η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου να τεθεί υπό «παρακολούθηση» το ακροδεξιό, καθώς κρίθηκε απειλή για τη δημοκρατία, καταδικάστηκε έντονα από την Ουάσιγκτον. «Αυτή δεν είναι δημοκρατία, είναι μεταμφιεσμένη τυραννία », δήλωσε μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο

Ήδη στη Βρετανία, το Reform UK του Φάρατζ είναι μακράν το πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, χρηματοδοτείται γενναία από τμήματα της οικονομικής ελίτ, ενώ τουλάχιστον 20 νυν και πρώην βουλευτές των Τόρις έχουν ήδη μεταπηδήσει στο Reform UK.

«Ένα μικρό ακρωτήριο»

Δυστυχώς, η Ευρώπη τείνει να εξελιχθεί σε «ένα μικρό ακρωτήριο στο τέλος της ασιατικής ηπείρου», όπως προφητικά έγραφε ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας Πολ Βαλερί για την εικόνα που είχε η Γηραιά ήπειρος, λίγο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτές οι γραμμές ανακαλούνται με μια κάποια ανησυχία καθώς το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης συζητείται όχι στην… Ευρώπη, αλλά στο Μαρ-α-Λάγκο και στη Μόσχα . Αλλωστε, έγραφε ο Βαλερί, «πόλεμος είναι όταν αλληλοσκοτώνονται άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, επειδή κάποιοι άλλοι, που γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν».

Πηγή: Ναυτεμπορική.