Ο Τσίπρας του Θησείου

Της Νικόλ Λειβαδάρη – Ο Τσίπρας του Θησείου δεν είναι ο Τσίπρας του 2015. Δεν είναι ο Τσίπρας της «αυταπάτης», της «ηρωικής διαπραγμάτευσης» και της «αριστερής μελαγχολίας»

Όσο κι εάν βολεύει την κυβέρνηση να πετά την μπάλα μία δεκαετία πίσω, οι λογαριασμοί με το παρελθόν έχουν λίγο έως πολύ κλείσει. Όσα έπρεπε να πληρωθούν πληρώθηκαν κι όσα έπρεπε να ειπωθούν σχεδόν ειπώθηκαν. Τα υπόλοιπα τα έχουν προ πολλού καταλάβει και αφομοιώσει οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι ψηφοφόροι – σε τέτοιο βαθμό, που περίπου 2 εκατομμύρια εξ αυτών προτίμησαν στις τελευταίες εκλογές να μείνουν στον καναπέ αντί να πάνε στις κάλπες.

Κοινώς, στο εξής το παιχνίδι θα παιχτεί στο τερέν της υπέρβασης. Της υπέρβασης όχι του παρελθόντος αλλά ενός βαθιά φθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος. Κι ο Αλέξης Τσίπρας το γνωρίζει αυτό. Εξ ου και ο πιο ζυγισμένος πολιτικός λόγος, εξ ου και η αποστασιοποίηση από φθαρμένα πρόσωπα κι από ακόμη πιο φθαρμένους μηχανισμούς, εξ ου και η αγωνία για επανασύνδεση με την κοινωνία.

Όπως γνωρίζει και ότι τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Διότι στο «νέο ταξίδι» που υπόσχεται, δεν αρκεί μόνον το επικοινωνιακό rebranding. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα. Θα χρειαστεί να δείξει ότι η πολιτική μπορεί να έχει ξανά ηθική. Να χτίσει άμυνες και συμμαχίες για μια δημοκρατία που, όχι, δεν είναι αυτονόητη. Να θυμηθεί και να επανασυνδεθεί με τα τμήματα εκείνα της κοινωνίας που στην πρωθυπουργική του θητεία είτε τα υποτίμησε είτε τα προσπέρασε. Να πείσει ότι η δικαιοσύνη και η λογοδοσία δεν είναι εύηχα τσιτάτα – έχουν ανεξάρτητη πραγματική υπόσταση, όπως έχουν και ενόχους και τιμωρία. Να σηκώσει, εν τέλει, από τον καναπέ τους αποστασιοποιημένους του 2023 αλλά και του 2019. Διότι, έτσι κι αλλιώς, τη μεγαλύτερή του ήττα ο Αλέξης Τσίπρας δεν την υπέστη ως κυβέρνηση αλλά ως αντιπολίτευση, όταν έχασε το 32% του 2019.

Εκεί θα κριθεί εάν ο Τσίπρας του Θησείου μπορεί όντως να φέρει αλλαγή και ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό. Κι εκεί θα κριθούν και όσοι θέλουν να συμπορευθούν μαζί του. Οι οποίοι, ως πρώτο βήμα, χρήσιμο θα ήταν να θυμούνται πως τα κόμματα δεν είναι χώροι αναμονής για νέες ευκαιρίες, ούτε προθάλαμοι για αναβαπτισμένες πολιτικές καριέρες. Και πως η κοινωνία δεν πρόκειται να κινητοποιηθεί από «πεφωτισμένους» με εισιτήρια διαρκείας στα κοινοβουλευτικά έδρανα…

Πηγή: naftemporiki.gr