Πατώντας σε δύο βάρκες, θα την πατήσουμε

Του Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου-Καιρός να δούμε με ποιες συμμαχίες εξυπηρετούνται καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα

Το «βλέποντας και κάνοντας» δεν είναι σοβαρή διπλωματική τακτική, όταν διακυβεύονται εθνικά συμφέροντα.

Και όταν όλα αλλάζουν, ακόμα και στη δική μας περιοχή, με ταχύτητα, είναι αφέλεια να νομίζουμε ότι δεν θα μας ενοχλήσει τίποτα, επειδή στην Αλεξανδρούπολη έγινε τερματικός σταθμός για αμερικανικό LNG.

Και ακόμα μεγαλύτερη αφέλεια είναι να πιστεύουμε ότι, πατώντας σε δύο βάρκες (διάλογος με την Τουρκία από τη μία και πρόθεση για σοβαρή συμμαχία με το Ισραήλ από την άλλη), θα μας βγάλει απέναντι χωρίς να βραχούμε.

Η Ελλάδα δεν χρειαζόταν τη Γροιλανδία για να καταλάβει ότι οι συμμαχίες έχουν αξία, όταν έχεις σκληρή ισχύ (Ένοπλες Δυνάμεις και πολιτική βούληση για χρήση τους, εάν παραστεί ανάγκη), αμυντική βιομηχανία και καλή οικονομία.

Όταν έχεις τα τρία προηγούμενα, η διπλωματία σου είναι αποτελεσματική (όχι καλυμμένα δουλική) και, βέβαια, σε σέβονται και σε υπολογίζουν.

Μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. η Ελλάδα, αλλά η απειλή πολέμου από την Τουρκία πάντα σε ισχύ, όπως και το «Δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας», που αμφισβητεί και διεκδικεί εθνικό έδαφος… Με βάση όλα αυτά, η Γροιλανδία είναι απλά ακόμα ένα επεισόδιο στην ταινία που εμείς οι Έλληνες έχουμε αρχίσει να βλέπουμε με την εισβολή στην Κύπρο…

Οι σύμμαχοι και εταίροι στην Ευρώπη (παρά τα όσα λέμε και μας λένε και ακούει και ο κόσμος από τους πολιτικούς) δεν μας λαμβάνουν σοβαρά υπόψη.

Υπολογίζουν την Τουρκία περισσότερο από εμάς, την έβαλαν και στην ευρωπαϊκή άμυνα και τη θέλουν στην Ουκρανία… Είναι τυχαίο, άραγε, ότι ακόμα και η Γαλλία (που ποτέ δεν πουλούσε στην Τουρκία όπλα που είχε δώσει στην Ελλάδα) για πρώτη φορά συμφώνησε να δοθούν στη γείτονα μαζί με τα Eurofihter και πύραυλοι Meteor;

Καιρός να δούμε με ποιες συμμαχίες εξυπηρετούνται καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα. Να το δουν οι πολιτικές δυνάμεις και να εξηγήσουν μετά στον κόσμο με ποιον πάμε και γιατί.

Τα άλλα είναι φληναφήματα που όλοι ξέρουν ότι, αν παραστεί ανάγκη, δεν πρόκειται κανένα διεθνές δίκαιο να μας σώσει και να μας προστατεύσει.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Χακάν Φιντάν, αναφερόμενος στη συνάντηση του Φεβρουαρίου μεταξύ Μητσοτάκη και Ερντογάν, είπε ότι «δεν θα σηκωθούμε από το τραπέζι, αν δεν λύσουμε τα θέματα»… Ποια θέματα είναι αυτά άραγε; Μήπως οι θαλάσσιες ζώνες που λέμε εμείς και οι γείτονες το καταλαβαίνουν ως εθνικά χωρικά ύδατα… όπως έδειξε και το καλώδιο στην Κάσο;

Και, αν δεν συμφωνήσουμε και μετά πάει ο Ερντογάν στον Τραμπ και ζητήσει διαμεσολάβηση, τι θα κάνουμε; Τι έχουμε να προσφέρουμε στην περίπτωση εκείνη, με δεδομένο ότι δεν μιλάει καν ο πρωθυπουργός μας με τον Αμερικανό πρόεδρο; Το ΝΑΤΟ, υπό την έννοια της συλλογικής ασφάλειας, κλυδωνίζεται, ενώ οι ΗΠΑ ανταγωνίζονται πλέον ανοιχτά την Ευρώπη, που υπονόμευσε τη συμφωνία με τη Ρωσία στην Ουκρανία…

Πηγή: Ναυτεμπορική