Πού είναι οι ηγέτες;

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη –Έχω βαρεθεί να το ακούω. Άλλοι τους αναζητούν στα νεκροταφεία και άλλοι στην Κίνα, τη Ρωσία, την Τουρκία.

Ποιο είναι το υπόδειγμα; Δεν ορίζεται, αλλά αναγνωρίζεται. Νομίζω, όσο η μνήμη του ηγέτη παραμένει ζωντανή, το πρότυπο δεν ατονεί, κι αυτό ίσως είναι μια γραμμή. Όπως το αποτυπώνει μια παλιά μαντινάδα: Όσο διαβαίνουν οι καιροί/κι όσο περνούν οι χρόνοι,/παλιώνει ο λύχνος, μα ποτές/το φως του δεν παλιώνει.
Απολαμβάνω ιδιαίτερα το κομμάτι της Ιστορίας που αναφέρεται στην «επιστροφή των ξοφλημένων». Ηγέτες που επέστρεψαν και έγραψαν Ιστορία: Τσόρτσιλ, Βοναπάρτης, Ντε Γκολ.

Σε ανάλυσή του στους Financial Times, ο αρθρογράφος Τζάναν Γκανές υποστηρίζει ότι η Δύση δεν αντιμετωπίζει πρωτίστως κρίση ηγεσίας, αλλά κρίση συναίνεσης των πολιτών, που δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να στηρίξουν πολιτικές που απαιτούν θυσίες, ακόμη και όταν αναγνωρίζονται ως αναγκαίες.
Οι παλαιότεροι έλεγαν «κατά τον λαό και ο βασιλέας». Δεν πατάει πολύ στέρεα κι ωραία και δεν εξηγεί τα σημερινά σπουδαία. Από τύχη κακή στις δυτικές δημοκρατίες αναλαμβάνουν ταυτόχρονα χειρότεροι ηγέτες απ’ ό,τι στο παρελθόν ή οι ψηφοφόροι τιμωρούν πιο γρήγορα για το δύσκολο παρόν;

Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι ίσως το πρόβλημα να είναι βαθύτερο: όχι μόνο η ποιότητα των κυβερνήσεων, αλλά οι απαιτήσεις που συγκεντρώνονται πλέον πάνω τους. Τους θέλουμε, δηλαδή, σαν τον Μπάτμαν στην Γκόθαμ Σίτι, καθώς παρελαύνουν οι πιγκουίνοι, οικονομικές κρίσεις, κοινωνικές προκλήσεις κι εμπιστοσύνης διαρρήξεις;

Πόσο πιο εύκολα και βολικά γίνονται τα πράγματα σε άλλα περιβάλλοντα, όπου η πυγμή και ο αυταρχικός εθνικισμός του Σι, του Πούτιν, του Ερντογάν δίνουν βάθος στη γραμμή.

Δεν είναι ακριβώς ηγέτες, δεν είναι απλώς πολιτικοί, είναι κάτι περισσότερο, γιατί δεν κινούνται με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές. Στη Δύση δεν υπάρχει αυτή η λύση.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν και θα αλλάζουν, οι ηγέτες από άλλους πλανήτες δεν θα ’ρθουν.

Πηγή: naftemporiki.gr