Συζητήσεις για «δίκαιη μοιρασιά» των δικών μας

Της Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου-Η ανοχή στις αναθεωρητικές δηλώσεις και την ηγεμονική συμπεριφορά, αν ζούσε ο Θουκυδίδης με την εμπειρία της Μήλου, θα μας έλεγε ότι αργά η γρήγορα θα μας οδηγήσει στην κλίνη του Προκρούστη

Τι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε με την Τουρκία, όταν έχει 40 χιλιάδες στρατιώτες στην Κύπρο, μας απειλεί με πόλεμο -αν ασκήσουμε το νόμιμο κυριαρχικό δικαίωμα των 12 ν.μ.-, ενώ διεκδικεί και τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου;

Και τα κάνει απροκάλυπτα, παρότι είμαστε και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ και, το κυριότερο, έχουμε, όπως λέμε, επαρκή στρατιωτική ισχύ. Η νέα φρεγάτα «Κίμων», με τους 32 εκτοξευτές πυραύλων και την αποτροπή που εκπέμπει, πώς ταιριάζει άραγε με τη «δίκαιη μοιρασιά» των δικών μας που θέλει ο Φιντάν; Και συνομιλίες με κάποιον που λέει και κάνει όλα αυτά, με παράσταση αδυναμίας μοιάζουν και αυτό εισπράττουν και οι τρίτοι.

Η ανοχή στις αναθεωρητικές δηλώσεις και την ηγεμονική συμπεριφορά, αν ζούσε ο Θουκυδίδης με την εμπειρία της Μήλου, θα μας έλεγε ότι αργά η γρήγορα θα μας οδηγήσει στην κλίνη του Προκρούστη.

Με τη διακήρυξη των Αθηνών δώσαμε συγχωροχάρτι στη γείτονα και την ευκαιρία να βάλει περισσότερο πόδι στην Ευρώπη. Είναι άξιο απορίας τι είπε πρόσφατα ο πρωθυπουργός επ’ αυτού στον Ισπανό ομόλογό του, όταν είναι γνωστό ότι η χώρα αυτή της Ιβηρικής στηρίζει με πόδια και με χέρια τη γείτονα. Η Ισπανία της φτιάχνει το δεύτερο αεροπλανοφόρο, ενώ διατηρεί και μεγάλες επενδύσεις, παρότι η Τουρκία κατέχει τη μισή Κύπρο, που είναι μέλος της Ε.Ε.

Παραλογισμός, και το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζουμε να ανάβουμε πράσινο φως στους Τούρκους και δεν εκμεταλλευόμαστε τις νέες συγκυρίες, για να εμβαθύνουμε τη συμμαχία με το Ισραήλ, που προτείνει αντιμετώπιση του νεοοθωμανισμού.

Ο παράγοντας Τραμπ μπορεί να μας ωφελήσει -αν αλλάξουμε μυαλά-, ώστε να βελτιώσουμε τη θέση μας στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό. Θέλει, βέβαια, τόλμη και αποφασιστικότητα, που οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα δεν διαθέτουν και δεν πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ. Κι αυτό το λένε ρεαλισμό, για να δικαιολογηθούν, ενώ μόνο τέτοιος δεν είναι.

Διότι, αν ήταν έστω και ελάχιστα, δεν θα ήμασταν πάντα τελευταίοι στη γαλαρία και οι μονίμως παραπονούμενοι για το ότι δεν μας προσέχουν οι άλλοι ως θα όφειλαν…

Οι φαιδρές δηλώσεις του Ράμα έδωσαν μια διέξοδο, για να εκδηλωθεί ανέξοδα ο πατριωτισμός των λόγων, που δείχνει τα σύνδρομα του μικρομεγαλισμού που μας διακρίνουν, όταν πει κάποιος κάτι που αμφισβητεί τη σχέση των σημερινών Ελλήνων με την αρχαία Ελλάδα.

Μέχρι κι ο πρωθυπουργός έκρινε σκόπιμο να αναφερθεί στο γεγονός, σημειώνοντας ότι ο Ράμα, που εκφράζεται με ένα ιδιόρρυθμο τρόπο, τελικά το διόρθωσε… και άρα όλα καλά!

Βέβαια, το θέμα δεν είναι οι εξυπνάδες του Ράμα, που σε τελική ανάλυση ό,τι και να πει δεν έχει καμία σημασία εφόσον το λέει αυτός. Το θέμα είναι η δική μας στάση και συμπεριφορά απέναντι σε αυτούς που μας απειλούν πραγματικά, και εκεί δεν έχουμε στρατηγική.

Πηγή: Ναυτεμπορική