Του Νίκου Γιαννόπουλου*
Η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός είναι οι πράξεις που πρέπει να υπηρετήσει η Αριστερά στο άμεσο μέλλον. Η αφαίρεση και η διαίρεση δεν βοηθούν ούτε την ίδια ούτε τον κόσμο που πρέπει να εκφράσει.
Μετά την εκλογική ήττα του 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ ή, για να ακριβολογούμε, ο Αλέξης Τσίπρας, επιχείρησε μία προσπάθεια διεύρυνσης προς το κέντρο η οποία χαρακτηρίστηκε από επιπολαιότητα και προχειρότητα. Στις εκλογές του 2023 διαπιστώθηκε το αδιέξοδο του πράγματος με τη νέα ήττα του ΣΥΡΙΖΑ από τη Νέα Δημοκρατία η οποία, αυτή τη φορά, είχε το χαρακτήρα της συντριβής.
Είναι, άρα, λογικοφανές το επιχείρημα όσων ισχυρίζονται ότι η τωρινή προσπάθεια του πρώην Πρωθυπουργού να βάλει κάτω από τις πολιτικές φτερούγες του στελέχη από το Κέντρο μέχρι τη Ριζοσπαστική Αριστερά θα έχει την ίδια ατυχή κατάληξη.
Η παραπάνω κριτική όμως αγνοεί ότι βρισκόμαστε σε διαφορετική πολιτική πίστα και βασικά αγνοεί τον παράγοντα – χρόνο. Εχουμε 2026 πια, όχι 2019. Η δεξιά διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει παράξει απολύτως συγκεκριμένα αρνητικά αποτελέσματα σε όλα τα επίπεδα και έχει προκύψει, όπως ισχυρίζεται σε όλους τους τόνους η προοδευτική αντιπολίτευση, ανάγκη αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών.
Την ίδια ώρα όμως αυτή η αντιπολίτευση φαίνεται (και είναι) κατακερματισμένη. Δεν μπορεί να πείσει ενώ οι λαϊκές ανάγκες έχουν αποκτήσει πλέον χαρακτήρα…κατεπείγοντος. Η κοινωνική πλειοψηφία πιέζεται όσο ποτέ (και όχι μόνο οικονομικά). Σε τελική ανάλυση: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΧΑΣΙΜΟ.
Υπό αυτήν την έννοια μοιάζει μάλλον λογικό να αναζητούνται συνθέσεις, αθροίσματα και…πολλαπλασιασμοί. Τουναντίον, μοιάζει εντελώς παράλογο να ισχυρίζεται κανείς ότι η Αριστερά μπορεί να απαντήσει στις προκλήσεις των καιρών με μία ακόμη διάσπαση!
Η πίεση του χρόνου βέβαια δεν σημαίνει ότι μπορεί να γίνει αποδεκτή η οποιαδήποτε συγκόλληση που μπορεί, πράγματι, να οδηγήσει σε καταστάσεις πολιτικών τεράτων. Ούτε η απουσία προγραμματικών συγκλήσεων μπορεί να γίνει αποδεκτή με το πρόσχημα της έλλειψης χρόνου.
Από αυτό το σημείο όμως, μέχρι την απόρριψη a priori κάθε προσπάθειας που μπορεί να οδηγήσει στην συγκρότηση μίας πολιτική συμμαχίας η οποία θα μπορέσει πράγματι να αμφισβητήσει τα πρωτεία της Δεξιάς, σε μία πολιτική περίοδο μάλιστα κατά την οποία η διαφθορά που παράγουν οι δεξιές πολιτικές είναι πιο εμφανής ποτέ, σίγουρα υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Είναι βεβαίως απολύτως σεβαστή η άποψη όσων τονίζουν ότι η Νέα Αριστερά εν προκειμένω δικαιούται να έχει μία δεύτερη ευκαιρία να πείσει τους πολίτες ότι αξίζει να βρίσκεται στην επόμενη βουλή και ότι τέλος πάντων δικαιούνται να έχουν τις δικές τους ζωηρές επιφυλάξεις για το εγχείρημα Τσίπρα (και τον επικεφαλής), όμως η απάντηση στα επείγοντα προβλήματα του κόσμου δεν μπορεί να προκύψει χωρίς να έχει κανείς το νου του στη μεγάλη εικόνα.
Η απλή καταγραφή δυνάμεων στις επόμενες εκλογές και τα μοναχικά ταξίδια δεν βοηθούν σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παρθούν πολιτικά ρίσκα που μπορούν να οδηγήσουν και σε λάθη παρά να υιοθετηθεί μία φοβική, επιφυλακτική στάση στο όνομα μίας “ιδεολογικής ανεξαρτησίας”.
Κανείς δεν περισσεύει. Και η προσπάθεια για άθροιση δυνάμεων ίσως τελικά να αξίζει και τον κόπο, σ’ αυτήν την πολύ δύσκολη συγκυρία. Σε κάθε περίπτωση, κατά την ταπεινή μας άποψη, πρέπει να δοκιμαστεί. Και αν οι περισσότεροι καταλήξουν στην υιοθέτηση αυτού του προτάγματος, μπορεί να βρεθεί και ο τρόπος να κρατήσουν αναλλοίωτη την πολιτική τους ανεξαρτησία.
Η άλλη λύση, η “μη” λύση, δεν θα έχει κανένα συγκεκριμένο όφελος για τον κόσμο που επιθυμεί να εκφράσει η Αριστερά, τις λαϊκές τάξεις, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους κτλ.
- Δημοσιεύθηκε στο news247.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
