Της Νατάσα Στασινού – Η Ελλάδα των μνημονίων ανήκει πλέον στην Ιστορία. Η Ελλάδα της κρίσης χρέους, όμως, εξακολουθεί να βρίσκεται παρούσα – όχι μόνο στη συλλογική μνήμη των πολιτών της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο την αντιλαμβάνεται ο υπόλοιπος κόσμος.
Δεκαέξι χρόνια μετά την προσφυγή στον πρώτο μηχανισμό στήριξης, η χώρα εξακολουθεί να εμφανίζεται στον διεθνή Τύπο ως σημείο αναφοράς κάθε φορά που η συζήτηση αγγίζει το δημόσιο χρέος, τη λιτότητα ή τις μακροχρόνιες κοινωνικές συνέπειες μιας οικονομικής κατάρρευσης.
Δύο πρόσφατα διεθνή δημοσιεύματα και μία ανάλυση για την ελληνική οικονομία είχαν εκ πρώτης όψεως ελάχιστη σχέση μεταξύ τους. Το ένα αφορούσε τη Βενεζουέλα και την επικείμενη αναδιάρθρωση χρέους ύψους 240 δισ. δολαρίων. Το δεύτερο τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ελλάδα. Το τρίτο την πορεία της ελληνικής οικονομίας.
Κι όμως, και στα τρία η αναφορά ήταν η ίδια: η ελληνική κρίση χρέους.
Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, η σύγκριση έγινε με το PSI του 2012, τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση κρατικού χρέους που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα. Στην περίπτωση των πυρκαγιών, το Reuters συνέδεσε τις ελλείψεις στις δασικές υπηρεσίες με τα χρόνια της λιτότητας που ακολούθησαν τη δημοσιονομική κατάρρευση. Και στην περίπτωση της οικονομίας, το Bloomberg υπενθύμισε ότι πίσω από τους θετικούς δείκτες ανάπτυξης και τα πρωτογενή πλεονάσματα παραμένει μια κοινωνία που εξακολουθεί να ζει με τις συνέπειες εκείνης της δεκαετίας.
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Δεκαέξι χρόνια μετά την είσοδο της χώρας στα μνημόνια, η Ελλάδα εξακολουθεί να «διαβάζεται» από τον ξένο Τύπο μέσα από το πρίσμα της κρίσης χρέους. Όχι επειδή οι αγορές αμφισβητούν πλέον τη δημοσιονομική της σταθερότητα. Αντιθέτως. Η χώρα δανείζεται κανονικά, αναπτύσσεται ταχύτερα από αρκετούς Ευρωπαίους εταίρους της και σύντομα δεν θα είναι καν η πιο χρεωμένη οικονομία της Ευρώπης.
Ωστόσο, οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις τελειώνουν πολύ νωρίτερα από τις κοινωνικές τους συνέπειες.
Οι μισθοί παραμένουν από τους χαμηλότερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Οι δημόσιες υπηρεσίες κουβαλούν ακόμη τα σημάδια της υποστελέχωσης. Το δημογραφικό επιβαρύνθηκε από τη φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων στο εξωτερικό. Και το πολιτικό σκηνικό φέρει τα σημάδια εκείνης της περιόδου. Οι δείκτες έχουν γυρίσει σελίδα. Η κοινωνία πολύ λιγότερο.
Ίσως γι’ αυτό η Ελλάδα εξακολουθεί να επιστρέφει διαρκώς στις διεθνείς αναλύσεις ως το κατεξοχήν παράδειγμα μιας κρίσης που μπορεί να έληξε λογιστικά, αλλά εξακολουθεί να παράγει πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Όταν ο κόσμος αναζητεί ένα σημείο αναφοράς για το κόστος της λιτότητας, για τις πληγές που αφήνει μια βαθιά ύφεση ή για τον χρόνο που χρειάζεται μια χώρα ώστε να ξανασταθεί πραγματικά στα πόδια της, η ελληνική εμπειρία παραμένει αναπόφευκτο μέτρο σύγκρισης.
Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 2010. Αλλά ούτε και μια χώρα που έχει αφήσει οριστικά πίσω της εκείνη την εποχή. Το φάντασμα του 2010 δεν βρίσκεται πλέον στις αγορές. Βρίσκεται ακόμη στην καθημερινότητα, στους θεσμούς και στον τρόπο με τον οποίο η υπόλοιπη Ευρώπη και ο κόσμος εξακολουθούν να αφηγούνται την ελληνική ιστορία.
Πηγή: naftemporiki.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
