Το ρήγμα πολιτών – πολιτικού συστήματος

Της Νικόλ Λειβαδάρη-Σε έναν κόσμο όπου όλες οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα ποσοστά αυτά δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν είναι στο απυρόβλητο της… συμπαντικής πολιτικής παράκρουσης

Κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο, το ζήτημα της χώρας είναι ότι έχει καταστεί «μη κυβερνήσιμη». Κατά τις δημοσκοπήσεις, το ίδιο ζήτημα αποτυπώνεται στη σταθερή άνοδο του αντισυστημισμού στην όποια εκδοχή του, είτε original είτε fake. Μπορεί να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, είναι όμως σε κάθε περίπτωση η εικόνα που σφραγίζει το 2025. Και γίνεται η πολιτική «προίκα» του 2026: το βαθύ πια ρήγμα πολιτών – πολιτικού συστήματος.

Η οξύτητα αυτού του ρήγματος αναδεικνύεται μέσα από τα στοιχεία της Kappa Research, η οποία, όπως κάθε χρόνο, παρουσίασε τα δέκα σημαντικότερα ευρήματα απ’ όλες τις έρευνες που πραγματοποίησε στη διάρκεια της χρονιάς: οι Έλληνες είναι εκείνοι που σε πανευρωπαϊκό επίπεδο απαξιώνουν και απορρίπτουν το εγχώριο πολιτικό προσωπικό στον υψηλότερο βαθμό.

Το 78% των Ελλήνων λέει πως οι πολιτικοί στη χώρα δεν είναι ειλικρινείς, το 73% θεωρεί ότι δεν κατανοούν τις ανάγκες των απλών ανθρώπων, το 69% ότι δεν εστιάζουν στα πιο σημαντικά προβλήματα, το 68% λέει πως δεν είναι ηθικοί, το 63% ότι δεν έχουν τα κατάλληλα προσόντα για τη θέση τους.

Με βάση αυτά τα ευρήματα, προκύπτει ένα θηριώδες ποσοστό απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, της τάξης του 70%. Η δεύτερη και η τρίτη χώρα στην ίδια πανευρωπαϊκή λίστα απέχουν μακράν. Το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό απαξίωσης του πολιτικού συστήματος στην Ευρώπη καταγράφεται στην Ιταλία με 58% και ακολουθεί η Ισπανία με 50%.

Στην Ελλάδα, επίσης, ως κυρίαρχο πολιτικό αίτημα εμφανίζεται η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου με ποσοστό 52% και ακολουθεί το «να επιβληθεί δικαιοσύνη στην ελληνική κοινωνία», με ποσοστό 27%. Υπάρχει όμως κι ένα διόλου αμελητέο 19%, που ζητά «να ανατραπεί συνολικά το σύστημα».

Σε έναν κόσμο όπου όλες οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα ποσοστά αυτά δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν είναι στο απυρόβλητο της… συμπαντικής πολιτικής παράκρουσης. Είτε προκύψει ο «ιθαγενής Τραμπ» είτε γεννηθούν νέοι Μεσσίες μέσα από κοινωνικά κινήματα είτε απλά επικρατήσει η διαλυτική ψήφος απόρριψης, όλα είναι πιθανά και όλα μπορεί να συμβούν.

Και, όταν τα καθαρά και ηχηρά κοινωνικά αιτήματα παρακάμπτονται, δεν αρκεί το δίλημμα της «σταθερότητας», για να κρατήσει όρθιους τους παραδοσιακούς πολιτικούς πυλώνες. Το «χάος», άλλωστε, δεν φοβίζει πια όσο στο παρελθόν – πόσο μάλλον όταν πρώτο κριτήριο της ψήφου γίνεται ο θυμός…