Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Όσοι πολέμησαν στον εμφύλιο, είτε με τη μία είτε με την άλλη πλευρά, δεν μιλούσαν ποτέ εύκολα για εκείνα τα γεγονότα.
Στις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, όταν ακόμη ζούσαν οι γενιές που βρέθηκαν στα βουνά, είτε ως στρατιώτες του Εθνικού Στρατού είτε ως αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, οι αναφορές πρωταγωνιστών, εκτός από δέος, είχαν και γνώση της συμφοράς που προκάλεσε ο αλληλοσπαραγμός.
Η κληρονομιά για τους μεν ήταν ο αντικομμουνισμός και για τους δε το μίσος προς τους «μοναρχοφασίστες» που ήταν οι νικητές. Στη Μεταπολίτευση, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε πλώρη να αλλάξει εκείνη τη συνθήκη που διαιώνιζε τον διχασμό της χώρας και απέσυρε το κόμμα του από τους «δεξιούς» εορτασμούς επετείων του Εμφυλίου. Με κορυφαίες εκείνη του Συντάγματος Μακρυγιάννη στις 4/12 και του Γράμμου στο τέλος Αυγούστου, που ονομάστηκαν «γιορτές μίσους», σταδιακά παρήκμασαν, αν ακόμα και σήμερα υπάρχουν κάποιοι που πηγαίνουν. Επίσημη συμμετοχή από το μεγάλο κόμμα -ας πούμε- της Δεξιάς, τη Ν.Δ., δεν υπάρχει και η ληξιαρχική πράξη για το τέλος της εμφύλιας διαμάχης μπήκε από τον Κώστα Καραμανλή, με την επίσκεψή του το 2008 ως πρωθυπουργού στον Άη Στράτη, τόπο εξορίας αριστερών.
Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι η Ν.Δ. έχει ως πολιτική γραμμή το να εξάπτει παλαιά πάθη, εξαιρουμένων των τριών στελεχών της που προέρχονται από το ΛΑΟΣ (Θ. Πλεύρη, Α. Γεωργιάδη και Μ. Βορίδη), αλλά και κάποιων άλλων ελασσόνων βουλευτών της που το κάνουν -προκαλώντας θυμηδία- για εκλογικούς λόγους, καθώς εκεί πιστεύουν ότι είναι η πελατεία τους…
Στην αντίπερα όχθη, εορτάζεται κάθε 31η Μαρτίου η έναρξη του Εμφυλίου, που θεωρείται ότι έγινε στο Λιτόχωρο την ημέρα των εκλογών του 1946. Εκεί μίλησε φέτος ο γ.γ. του ΚΚΕ, ο Δ. Κουτσούμπας, και ακούστηκαν όλα εκείνα που κανονικά έπρεπε να είχαν μείνει στο ντουλάπι.
Μια γιορτή μίσους από την ανάποδη και μάλιστα από έναν χώρο που κατηγορεί αυτές τις επετείους όταν εορτάζονται από τους «αντικομμουνιστές δεξιούς». Δεν βγάζει νόημα και είναι αμαρτία, εν έτει 2026, ο οποιοσδήποτε κομματικός σχηματισμός της χώρας να επενδύει για τη διατήρησή του σε μια εμφύλια διαμάχη που κόστισε χιλιάδες νεκρούς και πότισε με μίσος τους απογόνους.
Το αστείο είναι ότι αυτές οι εκδηλώσεις -που δεν είναι μνήμης, αλλά μίσους για τους ιδεολογικά αντιπάλους- ξυπνάνε αντίστοιχα αντανακλαστικά των απέναντι, διατηρώντας τις αντιπαραθέσεις στην κοινωνία. Στον εορτασμό του Λιτόχωρου απάντησαν αναλόγως οι πατριδέμποροι, θυμίζοντας το παλιό και πάντα επίκαιρο: το ένα χέρι νίβει το άλλο…
Στη Σαϊγκόν, τη δεκαετία του 1990, όταν ένας Αμερικανός τουρίστας ρώτησε έναν ντόπιο με ποια πλευρά ήταν στον δικό τους εμφύλιο, τον άκουσε να λέει ότι αυτές οι συζητήσεις έχουν απαγορευτεί από χρόνια. Στο Βιετνάμ αυτό, γιατί εδώ στην Ελλάδα κάποιοι ψωμίζονται ακόμα επενδύοντας στο αλληλοφάγωμα του 1946-1949.
Πηγή: naftemporiki.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
