Της Νικόλ Λειβαδάρη *
Είναι ίσως λογικό στη χώρα που δεν δίκασε ούτε τους δωσίλογους της Κατοχής να θεριεύει το αίτημα για δικαιοσύνη
Πρώτα ήταν η «μεταπολιτική»: Όπου απέτυχαν οι συμβατικοί πολιτικοί θα πετύχαιναν οι τραπεζίτες. Ό,τι έκαψε η διαφθορά της εξουσίας θα το ανάσταιναν οι τεχνοκράτες. Όσα πρόδωσε η αστική πολιτική τάξη θα τα δικαίωναν οι πλουτοκράτες και οι τηλε-περσόνες.
Κάπως έτσι πήγαμε από τον Ντράγκι και τον Λέτα στον Μπερλουσκόνι και τον Πέπε Γκρίλο και από εκεί έως τον Έλον Μασκ, τον Μιλέι και τον Τραμπ. Οι ελίτ του πλούτου κόντρα στις ελίτ της πολιτικής. Γύρισε ο μισός κόσμος ανάποδα, πετάχτηκαν στην πυρά τα ιδεολογικά εγχειρίδια, ξορκίστηκαν όλα τα φιλελεύθερα και αριστερά «αποβράσματα», αλλά άκρη δεν βγήκε. Ο Τραμπ μπορεί να βομβάρδισε μέσα σε έναν χρόνο επτά διαφορετικές χώρες, όμως 42 εκατομμύρια Αμερικανικοί εξακολουθούν να χρειάζονται ομοσπονδιακό επίδομα για να μπορέσουν να αγοράσουν τρόφιμα από το σούπερ μάρκετ.
Μετά ήρθε η αντιπολιτική: Εδώ δεν έχουν αποτύχει μόνον οι πολιτικοί, αλλά έχει αποτύχει συλλήβδην η ίδια η πολιτική. Έχει χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία, κρίνεται ανίκανη να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της και, ως εκ τούτου, κηρύσσεται εν συνόλω άχρηστη.
Μετά από μια χρεοκοπία, τρία μνημόνια και μια βαθιά -όσο και υποτιμημένη- πληθωριστική κρίση, ήταν λογικό η αντιπολιτική να προελάσει και στην Ελλάδα. Μέσα σε μια 20ετία περίπου 2 εκατομμύρια πολίτες αποφάσισαν ότι δεν έχουν κανέναν λόγο να προσέρχονται στις κάλπες. Αφού η φωνή τους θα μείνει έτσι κι αλλιώς στο περιθώριο, επέλεξαν το περιθώριο του καναπέ.
Τι μένει πια; Πιθανώς μόνον οι μεσσίες. Στις κινηματογραφικές αίθουσες οι θεατές χειροκροτούν όρθιοι τον Καποδίστρια και ψάχνουν τον κλώνο του. Στα social media οι groupies της Μαρίας Καρυστιανού κάνουν viral το σύνθημα «τέρμα στη μαφία, ψήφο στη Μαρία».
Είναι ίσως λογικό στη χώρα που δεν δίκασε ούτε τους δωσίλογους της Κατοχής να θεριεύει το αίτημα για δικαιοσύνη. Και στη χώρα όπου η κανονικότητα έγινε συνώνυμη με την κυνική ατιμωρησία, από τα Τέμπη έως τους πάσης φύσεως Φραπέδες, μπορεί να είναι και νομοτελειακό οι έσχατες προσδοκίες να στρέφονται στους όποιους μεσσίες.
Δεν είναι καθόλου νομοτελειακό όμως ότι, ακόμη κι αν έρθουν, θα φέρουν τη λύτρωση.
«Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες… Αντέχεις;», ρωτούσε κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης.
Όχι, δεν είναι σίγουρο ότι αντέχουμε…
Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα naftemporiki.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
