Σωτήρες είδαμε πολλούς, αλλά δεν σωθήκαμε

Του Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου-Οι μισοί Έλληνες απέχουν από την εκλογική διαδικασία, χωρίς όμως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Αυτοί που εν τέλει ψηφίζουν, καθορίζουν το αποτέλεσμα που, αν και μειοψηφικό, προκρίνει το μέλλον τη χώρας

Το πολιτικό σύστημα απέτυχε να επαναφέρει τη χώρα μετά τη χρεοκοπία και πληρώνει το τίμημα, που είναι όμως πολύ ελαφρύτερο από εκείνο που πληρώνει η χώρα που βρίσκεται μόνιμα κάτω από τη μέση και προς το τέλος (αν όχι και τελευταία) σε όλους τους δείκτες στην Ε.Ε.
Το εκλογικό σώμα γύρισε την πλάτη στα μεγάλα κόμματα, όταν κατάλαβε ότι αυτοί που τα διακονούν δεν ενδιαφέρονται για τη χώρα αλλά για τη δική τους σωτηρία και εξασφάλιση. Οι μισοί Έλληνες απέχουν από την εκλογική διαδικασία, χωρίς όμως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Αυτοί που εν τέλει ψηφίζουν, καθορίζουν το αποτέλεσμα που, αν και μειοψηφικό, προκρίνει το μέλλον τη χώρας.

Όσο αυτό συνεχίζεται, πέφτει και η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, που στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι σε εμφανή αδυναμία να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις. Αυτός εί-ναι εξάλλου και ο λόγος που η αντιπολίτευση είναι σχεδόν «νεκρή», ενώ η κυβέρνηση που έχει την πλειοψηφία, αν και δεν έχει αντίπαλο, διατηρεί τη χώρα στη «συντήρηση», χωρίς να προσφέρει λύσεις για να βγει από τα αδιέξοδα. Η βελτίωση των δημοσιονομικών -που δεν μειώνει το χρέος με βιώσιμο τρόπο- δεν αντανακλά στην ανάπτυξη, που είναι αναιμική με κινητήριο δύναμη την κατανάλωση.

Παρά τις αυξήσεις του μέσου εισοδήματος των Ελλήνων για το οποίο επαίρεται η κυβέρνηση, εκείνη η κατάταξη στην τελευταία θέση στην αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη βγάζει μάτι… και γι’ αυτό δεν έχουν πρόταση ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αν είχαν και μπορούσαν να πείσουν, κάποιος θα ξεχώριζε από τη γαλαρία, από την οποία κοιτάζουν τον Μητσοτάκη, ελπίζοντας να «γλιστρήσει» και να πέσει…

Και το κενό στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα πάει να καλυφθεί από νέα πρόσωπα, όπως η Καρυστιανού (και λίγο παλαιότερα ο Κασσελάκης), που, ενώ προβάλλουν ως εναλλακτικές πολιτικές λύσεις, δεν είναι. Το έχουμε δει και στο απώτερο παρελθόν, όταν προσωποπαγή κόμματα εμφανίστηκαν, βόλεψαν καταστάσεις και μετά χάθηκαν…

Μπορεί τέτοιοι κομήτες να αρέσουν στους απελπισμένους Έλληνες που δεν ξεχωρίζουν κανέναν πολιτικό από αυτούς που έχουμε -για να ψηφίσουν-, αλλά πέρα από μια περιοδική εκδίκηση και ικανοποίηση δεν προσφέρουν τίποτα άλλο.

Η Ελλάδα, για να ζήσει, πρέπει να δημιουργήσει παραγωγική οικονομία, να ανατάξει τους επιμέρους κλάδους, να δώσει προτεραιότητες, να προσελκύσει επενδύσεις, να φτιάξει το Δημόσιο, να αντιμετωπίσει τη διαφθορά κ.λπ. Αυτά όλα και πολλά άλλα δεν γίνονται ούτε με συναισθηματικές εξάρσεις απελπισμένων ψηφοφόρων ούτε με την εθελοντική προσφορά των γυρολόγων πολιτικών, επικοινωνιολόγων και άλλων που κοντοζυγώνουν τέτοια φαινόμενα… Αυτοί δεν ενδιαφέρονται να λύσουν προβλήματα, αλλά να ακουστούν, για να φτιάξουν την τύχη τους.

Το πολιτικό έλλειμμα της χώρας θα συνεχίσει να υπάρχει -και μετά τα κόμματα-κομήτες που ενθουσιάζουν τους αποκαμωμένους ψηφοφόρους-, όσο δεν αλλάζουν και τα δικά μας κριτήρια επιλογής των πατέρων του έθνους. Κι αυτά έχουν φθηνύνει πολύ.

Πηγή: Ναυτεμπορική