Ο πόλεμος εναντίον του Ανθρώπου δεν άρχισε από τον Τραμπ

Του Ανδρέα Αθηναίου, Καθηγητής Πανεπιστημίου – Ο Πόλεμος για τον εξευτελισμό και το αναλώσιμο του ανθρώπου ξεκίνησε από την Θάτσερ και την Μέρκελ, την Παγκοσμιοποίηση, τις βίαιες αρπαγές (Hostile acquisitions) Δημόσιου Πλούτου, Επιχειρήσεων, αλλά και ιδιωτικής περιουσίας

Ο Πόλεμος εναντίον του Ανθρώπου δεν άρχισε από τον Τραμπ. Ο Τραμπ απλώς χρησιμοποιεί «Στρατιωτικά μέσα», για να επιτευχθούν στόχοι δύναμης και οικονομικού ελέγχου (Power and Control). Ο σκοπός είναι ασαφής γιατί μάλλον ταυτίζεται με τους στόχους.

Ο Πόλεμος για τον εξευτελισμό και το αναλώσιμο του ανθρώπου ξεκίνησε από την Θάτσερ και την Μέρκελ, την Παγκοσμιοποίηση, τις βίαιες αρπαγές (Hostile acquisitions) Δημόσιου Πλούτου, Επιχειρήσεων, αλλά και ιδιωτικής περιουσίας. Και αυτός ο Πόλεμος εξευτέλισε και εξευτελίζει Ανθρώπους και πήρε και παίρνει ζωές, με την συνυπογραφή εξουσιών, αιρετών ή μη, και «δημοσιοσχεσίτικη» παρουσίαση που σκοπό έχει να πείσει ότι η Ανθρώπινη λεηλασία, είναι μια «κανονικότητα» (ο όρος «φυσιολογικό έχει εξαφανισθεί,,,) καθώς σκοπός «δεν πρέπει να είναι ο Άνθρωπος» αλλά η Θεοποίηση του καταναλωτισμού, του Κέρδους και της ‘αγοράς’, που από «μέσα» και εργαλεία, «επιβάλλεται» να γίνουν αποδεκτά ως ο σκοπός των μεταλλασσόμενων Ανθρώπων σε Androids.

Λεηλατείται το «Ανθρώπινο μέτρο»

Είμαστε πολλοί που βλέπουμε παντού ασχήμια. Και δεν είναι ούτε επειδή «γερνάμε», ούτε επειδή ο Κόσμος ήταν πάντα άσχημος και απλώς τώρα αυτό φαίνεται μέσα από την τεχνολογία.

Η ασχήμια τεκμηριώνεται από το ότι λεηλατείται το «Ανθρώπινο μέτρο» και τα εργαλεία της οικονομίας γίνονται ο Σκοπός και ο Άνθρωπος το μέσον και το εργαλείο τους.

Αυτή η ανταλλαγή ρόλων, συνθέτει την ασχήμια. Καθώς «βαλλιστικά μεγάλου βεληνεκούς» «βαράνε» (κατά την άνετα χρησιμοποιούμενη τηλεοπτική ορολογία) αισθάνομαι ότι η Τάξη μας της Α2 Δημοτικού έχει πάει «εκδρομή» στο «δασάκι» δίπλα στο Σχολείο, και εμείς τα παιδάκια κοιτάμε το «σκάμμα», εκεί που μόλις χθες παίζαμε ανέμελα…..

Κι όμως, να εκεί πίσω από ένα δέντρο είναι κρυμμένη η εξουσία, συνεχίζοντας παράλληλα με την βία του «ρουκετοπόλεμου», με την βία του οικονομικού πολέμου με την κάθε μορφή «καταναγκασμού » σε κάθε επίπεδο

Αλλά, για κακή της τύχη , η εξουσία, απευθύνεται πλέον σε μια κοινωνία που δεν έχει καμία σχέση με τον φοβισμένο και απαίδευτο υποψήφιο μετανάστη που περίμενε νηστικός καθισμένος στα σκαλοπάτια τον «Κύριο Διευθυντή» της μεταπολεμικής Νομαρχίας Καστοριάς. Απευθύνεται σε Ανθρώπους ψαγμένους, σκεπτόμενους, και ταξιδεμένους , με ηθικό ανάστημα, παιδεία, μόρφωση και καλλιέργεια, σε επίπεδο πολύ ανώτερο εκείνων που αποφασίζουν και διαμορφώνουν το «κανονιστικό πλαίσιο», όχι του Κράτους, αλλά της ίδιας της ζωής. Και για αυτό, τους περιφρονούν, αν δεν γελάνε σε βάρος τους.

Ζορμπάς ο ‘Έλληνας

Και μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό, αφού έχει καταστραφεί «η επένδυση» και ο ορθολογικός αγγλοσάξονας αποτυπώνεται στο αμήχανο άχρωμο πρόσωπο του Άλαν Μπέιτς , ακούγεται το τρανταχτό γέλιο του Αντονι Κουίν- υποδυόμενος τον Ζορμπά- και υπογραμμίζοντας την ασημαντότητα κάθε παραγόμενου κακού της ζωής.

Κι ύστερα, μέσα από το δυνατό συρτάκι του Μίκη Θεοδωράκη ο ήχος σκεπάζει την βοή του κάθε Πολέμου και ο χορός μας καλεί να πιαστούμε και εμείς με τα μπράτσα της ψυχής μας, «ανεβαίνοντας» πάνω από τα «ανθρώπινα», στο παντοτινό εκτυφλωτικό μήνυμα του Καζαντζάκη …. «…… Είμαι Ελεύθερος…»

Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ