Γκρίνια για το αυτονόητο

Του Βασίλη Αγγελόπουλου – Όταν πηγαίνει ένα σχέδιο νόμου στο Υπουργικό Συμβούλιο, συνήθως εγκρίνεται παμψηφεί και με πανηγυρικό τρόπο οδεύει, στη συνέχεια, σε δημόσια διαβούλευση και, αμέσως μετά, προς ψήφιση στη Βουλή. Αν όμως υπάρχουν αντιδράσεις, τότε κάτι συμβαίνει. Αν οι αντιδράσεις προέρχονται από πρωτοκλασάτους υπουργούς, τότε κάτι σοβαρό συμβαίνει!

Μόλις την περασμένη Τρίτη, 26 Μαΐου, στο Υπουργικό Συμβούλιο, συζητήθηκε το νομοσχέδιο για τις ίσες αμοιβές, ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες στους χώρους εργασίας. Πρόκειται για μια καταφανέστατη αδικία (όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα κυρίως, μπορούν να το επιβεβαιώσουν), που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Δεν μπορεί στην Ελλάδα του 2026 (όχι του 1956), να προκύπτει διαφορετικός μισθός, ανάλογα με το φύλο του εργαζόμενου. Τα επίσημα στοιχεία (τελευταία ανάλυση έγινε το 2024), δείχνουν ότι το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών (gender pay gap) στη χώρα μας είναι 13,4%. Αυτό σημαίνει ότι οι μέσες ωριαίες αποδοχές των γυναικών, ήταν 13,4% χαμηλότερες από τις αντίστοιχες των ανδρών. Στην ΕΕ συνολικά, βρίσκεται στο 11,1% το αντίστοιχο μισθολογικό χάσμα.

Ασφαλώς και η αμοιβή, πρέπει να εξαρτάται από τη δουλειά που προσφέρει ο καθένας και όχι από το φύλο του.

Η σχετική Κοινοτική Οδηγία είναι ξεκάθαρη και πρέπει να γίνει νόμος του ελληνικού κράτους. Πραγματικά, δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε, γιατί υπήρξαν αντιδράσεις από Υπουργούς, όπως είναι ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, ενώ αποστάσεις φέρεται να κράτησε και η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου.

Ασφαλώς και η εξίσωση των αμοιβών ανάμεσα τις γυναίκες και τους άνδρες, δεν μεταφράζεται σε μετατροπή της χώρας σε… κομμουνιστική! Ούτε φυσικά (φανταζόμαστε) ότι στόχος της υπουργού Εργασίας, Νίκης Κεραμέως, ήταν να λειτουργεί εφεξής, ο ιδιωτικός τομέας, λες και είναι Δημόσιο και μάλιστα ως κακέκτυπο αυτού του παρωχημένου μοντέλου.

Αλήθεια, γιατί θα πρέπει σε αυτή τη χώρα, να αναλύουμε τα αυτονόητα; Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι τα μέτρα που εντάσσονται σε αυτό το νομοσχέδιο είναι λίγο… ασφυχτικά για τις επιχειρήσεις. Μα, αν οι επιχειρήσεις λειτουργούν με όρους που διέπονται από διάκριση ως προς το φύλο, καλώς και είναι ασφυχτικά! Πώς, αλήθεια, θα καλλιεργηθεί μια κουλτούρα σεβασμού της γυναίκας, αν υπάρχουν τέτοιες μισθολογικές διακρίσεις στην αγορά;

Προφανώς και οι πρωθυπουργικές παρεμβάσεις, είναι πιθανό να οδηγήσουν σε κάποιες παραμετρικές βελτιώσεις του σχεδίου νόμου. Ζητήματα παραγωγικότητας του κάθε εργαζόμενου στην εργασία, μπορεί να οδηγούν και σε διαφορετικές αμοιβές, κάτι απολύτως θεμιτό (και καθόλου… κομμουνιστικό). Όμως, ειλικρινά, πώς μπορεί να ισορροπήσει ένα Υπουργικό Συμβούλιο, όταν εκφράζονται τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, για ένα τόσο ξεκάθαρο θέμα.

Πριν από αρκετά χρόνια, για διαφορετικό λόγο, ένας πρώην υπουργός Εργασίας, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, απέκτησε το προσωνύμιο «κόκκινος Πάνος». Για να δούμε, αν τώρα, κάτι ανάλογο συμβεί και με την κυρία Κεραμέως και γίνει, ξαφνικά και αναπάντεχα «κόκκινη Νίκη»!

Εμείς, πάντως, δεν θα πάψουμε να θεωρούμε αδιανόητη την ανάγκη για ίσες αμοιβές, ανεξαρτήτως φύλου. Αυτονόητα πράγματα, που όμως πρέπει να νομοθετηθούν, μπας και γίνουν πράξη. Μπας και περάσουν στη συνείδηση των πολιτών. Εντός και εκτός Υπουργικού Συμβουλίου…

Πηγή: nadtemporiki.gr