Όσο κάνουμε τα ίδια μένουμε παγιδευμένοι

Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Η δημιουργία νέων κομμάτων δείχνει την υφέρπουσα πολιτική κρίση που καταυγάζουν με τον καλύτερο τρόπο οι νέοι σχηματισμοί. Η αίσθηση στην κοινωνία ότι πολλά γίνονται εν τη απουσία της, που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, είναι ακριβώς το γόνιμο έδαφος για τους νέους πολιτικούς οργανισμούς, που έρχονται να «εκτοπίσουν» τους παλαιότερους.

Μπορεί η κυβέρνηση να παρουσιάζει βελτίωση στα νούμερα, αλλά η δημοσκόπηση της Opinion Poll έδειξε ότι η κοινωνία θεωρεί πρωταρχικά προβλήματα την ακρίβεια (55%) και τον ρυθμό ανάπτυξης 33,9%. Η ακρίβεια είναι το αποτέλεσμα εισοδημάτων και πληθωρισμού και εκεί το πρόβλημα είναι σοβαρό, ενώ οι λύσεις είναι τα επιδόματα και οι συμφωνίες κυρίων για τις τιμές, που όμως δεν αρκούν.

Αυτή η ανησυχία μεταφέρεται στην οικονομία, που παραμένει εγκλωβισμένη μεταξύ κατανάλωσης, τουρισμού και κοινοτικών πόρων. Στερούμενη η χώρα παραγωγής, η ανταγωνιστικότητά μας έρπει, όταν οι εταίροι τρέχουν, εξ ου και ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης που ίσα ίσα κεφαλαιοποιεί τους κοινοτικούς πόρους, που αν δεν υπήρχαν θα ήμασταν διπλά και τριπλά ζορισμένοι.

Η Ελλάδα και σήμερα παραμένει παγιδευμένη στο δόκανο που την οδήγησε στη χρεοκοπία.

Στις αρχές του 2000 οι ελληνικές επιχειρήσεις με μερίδιο κερδών κοντά στο 55% εντυπωσίαζαν, αλλά τα κέρδη δεν ήταν από εξαγωγές ούτε από παραγωγικές επενδύσεις. Ήταν από τον εσωτερικό τομέα με την κατανάλωση, τις κατασκευές, την έκρηξη της τραπεζικής πίστης και τον φθηνό δανεισμό λόγω ευρώ. Από επιτόκια 20% επί δραχμής, πήγαμε στο 4%, ένας ακόμη παράγοντας που συνέβαλε στη φούσκα που αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην κεφαλαιαγορά.

Η κρίση έφερε κατακρήμνιση στην αποταμίευση που σήμερα είναι αρνητική, εν αντιθέσει με το +15% στις αναπτυγμένες δυτικές χώρες.

Τα κέρδη των επιχειρήσεων συρρικνώθηκαν στο 40%, ενώ αυξήθηκε η εξάρτηση από τον τουρισμό. Ο εξαγωγικός τομέας σημείωσε κάποιες επιτυχίες, που είναι όμως σταγόνα στον ωκεανό, όπως δείχνει και το εξωτερικό χρέος που ξεπέρασε τα 590 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος.

Με επενδύσεις στο 17% του ΑΕΠ, όταν στις χώρες της Ε.Ε. είναι 25%, η σύγκλιση χάνεται σε βάθος χρόνου. Αυτό αποτυπώνεται στον διπλάσιο πληθωρισμό που έχουμε, αλλά και στη μισή παραγωγικότητα που καταγράφουμε.

Και όπως προείπαμε, ευτυχώς υπάρχουν οι κοινοτικοί πόροι, που μαζί με τα έσοδα από τον τουρισμό μάς διατηρούν στο χείλος του γκρεμού, από τον οποίο κάποτε πρέπει να απομακρυνθούμε αλλάζοντας το παραγωγικό μοντέλο με επενδύσεις σε τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Έτσι θα πάρει πάνω του το εσωτερικό κεφάλαιο, η αποταμίευση των νοικοκυριών θα γίνει θετική, θα αυξηθεί η αγοραστική δύναμη και θα σταματήσουμε να είμαστε ευάλωτοι στα διεθνή σοκ όπως με τον πόλεμο στον Περσικό.

Οι παρατεταμένες οικονομικές κρίσεις εξελίσσονται σε κοινωνικές και τότε δεν αρκούν οι πολιτικές κινήσεις να τις αντιμετωπίσουν, ενώ στο βάθος είναι και οι μείζονες εθνικές απειλές που καραδοκούν.

Πηγή: nadtemporiki.gr