Πέμπτη απορυτίδωση Συντάγματος

Tης Κατερίνας Τζωρτζινάκη – Η Συνταγματική Αναθεώρηση του 2019, η πρώτη από το 1975 που συντελέσθηκε από διαφορετικές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες στην πρώτη (ΣΥΡΙΖΑ) και τη δεύτερη φάση (Ν.Δ.) της διαδικασίας, αποσύνδεσε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής. Α, ναι, εισήχθη και διάταξη για τη λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία. Επτά χρόνια μετά, έχει ψηφιστεί ο εκτελεστικός του Συντάγματος νόμος; Καλά μαντεύετε. Η θεσμική καινοτομία είναι πολύ δυνατή στη θεωρία.

Δεν είναι θεωρία το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Εντούτοις και πριν από το 2019 υπήρχε ένα ισχυρό συνταγματικό υπόβαθρο, μέσα από πλέγμα διατάξεων. Ναι, αλλά καθώς πλέον προβλέπεται ρητά, θα πρέπει να εφαρμοστεί ακόμη κι όταν μετράμε τα λεφτά. Σε περιόδους κρίσης, δηλαδή, λένε οι ειδικοί. Αν φτάναμε εκεί να τραβήξουμε και το τελευταίο δίχτυ από τους ατυχείς, το πρόβλημα θα ήταν μεγαλύτερο από την καταπάτηση των 21 λέξεων του αρθ. 21, παρ. 1.

Τι σημαίνουν αυτά; Αρκετά ζητήματα είναι θέμα κοινής νομοθεσίας. Το Σύνταγμα δεν είναι θεραπεία κάθε δυσλειτουργίας. Δεν είναι και άλλοθι για την πολιτική αποτυχία. Η Αναθεώρησή του είναι μια σοβαρή διαδικασία.

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την πέμπτη αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975, αλλά με το βλέμμα στις κάλπες σε εξαιρετικά ρευστό σκηνικό μόνο δύο σημεία στίξης χρησιμοποιώ: ερωτηματικά και αποσιωπητικά.

30 άρθρα είναι πολλά. Σύμφωνοι, δεν είναι όλα βαριά, όπως η πρόταση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, ο «επανακαθορισμός της έννοιας της μονιμότητας» των δημοσίων υπαλλήλων ή ο περιορισμός του ρόλου της Βουλής στην αναζήτηση ποινικών ευθυνών των υπουργών, αλλά και σε όσα φαίνονται βατά «τι θέλει να πει ο ποιητής» αναζητάς. Ποια είναι, π.χ. η προστιθέμενη αξία της πρότασης για την τεχνητή νοημοσύνη ή της ρητής αναγνώρισης της διαγενεακής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης;

Πηγή: naftemporiki.gr