Ένας αξιοπρεπής(;) πολιτικός θάνατος

Tης Νικόλ Λειβαδάρη – Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να πεθάνει ένα κόμμα

Η εξάντληση των ιδεολογικών και πολιτικών του αναφορών, η απουσία γείωσης με την κοινωνία, η αδύναμη ηγεσία, το ελλιποβαρές στελεχικό δυναμικό, η άρνηση να συναντηθεί με την πραγματικότητα. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να ισχύουν όλα αυτά και άλλα τόσα. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι το κόμμα, που κάποτε καβάλησε το κύμα των καιρών και εκτινάχθηκε σχεδόν από το πουθενά στην εξουσία, γράφει ήδη τους τίτλους τέλους του. Αργά και βασανιστικά. Αυτό το τέλος δεν το υπογράφει ο Αλέξης Τσίπρας. Η έλευση της ΕΛΑΣ μπορεί να λειτούργησε ως καταλύτης για να σηκωθεί η σκόνη από τα ερείπια μιας κομματιασμένης Αριστεράς, αλλά η κατάρρευση είχε ήδη συντελεστεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε και τις ευκαιρίες και τους ανοιχτούς δρόμους από το 2019 και μετά να εξελιχθεί από κόμμα που γέννησε η οργή σε παράταξη που γεννά νέα προσδοκία. Δεν το έκανε, είτε γιατί δεν ήθελε είτε γιατί δεν μπορούσε. Αντί του ανοίγματος στην κοινωνία προτίμησε την περιχαράκωση στην ελίτ των «πεφωτισμένων». Αντί της ώσμωσης με τα προοδευτικά ρεύματα, έβαλε κόφτη και αριστερόμετρο στην πόρτα. Αντί της υπέρβασης, ακόμη κι όταν ο Τσίπρας μέριασε για να διαβεί το νέο κύμα, επέμεινε στο παλαιό, και στείρο, έργο των τακτικισμών και φραξιονισμών. Πρόσφερε δράμα και πάθη στο κοινό, αλλά δεν αφορούσε, και δεν αφορά, πια την κοινωνία. Άρα το τέλος ήταν περίπου νομοτελειακό.

Είναι θλιβερό και κυνικό, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσε να είναι αξιοπρεπές. Η αυτοδιάλυση, ακόμη και ο αναχωρητισμός αποτελούν ενίοτε πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας. Δεν είναι πράξη αξιοπρέπειας ένα κόμμα να θέτει εαυτόν -άνευ όρων και άνευ πρόσκλησης- στις υπηρεσίες ενός άλλου κόμματος. Δεν είναι πράξη αξιοπρέπειας βουλευτές να πιάνουν στασίδι στον προθάλαμο του (κάποτε αποδιοπομπαίου) Τσίπρα και να τον παρακαλούν να τους ξαναβάλει στη Βουλή. Δεν είναι πράξη αξιοπρέπειας οι «αποσυνάγωγοι» του νέου εγχειρήματος να δίνουν μάχη για να κρατήσουν τη σφραγίδα, το ΑΦΜ και τα ιμάτια του εκλιπόντος. Είναι ασέβεια και σκιά στην ιστορία της Αριστεράς. Στα ιερά και τα όσια της οποίας εξακολουθούν να ομνύουν οι συγγενείς του νεκρού – τεθλιμμένοι και μη…

Πηγή: naftemporiki.gr