Μην ψάχνουμε άλλους για την ακρίβεια

Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Η ακρίβεια ίσως αποδειχτεί το «πάρθιον βέλος» για την κυβέρνηση. Όσο κι αν προσπαθεί ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης Τ. Θεοδωρικάκος να ρίξει, είτε με πλαφόν στο ποσοστό κέρδους είτε με συμφωνίες κυρίων, τις τιμές, το γενικότερο κλίμα δεν τον βοηθάει.

Τα κυβερνητικά τελεσίγραφα προς το εμπόριο και τη βιομηχανία για εδώ και τώρα αποκλιμάκωση των τιμών δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικά, καθώς δεν είναι μόνο αυτοί οι υπαίτιοι για την ακρίβεια. Πρωτίστως είναι το ίδιο το κράτος με τους έμμεσους φόρους (εκείνο το 24% στον ΦΠΑ βγάζει μάτι και ήταν προεκλογική δέσμευση της Ν.Δ. η μείωσή του από το 2019), με τα καύσιμα να αποτελούν το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα.

Οι φόροι που βάζουμε στη βενζίνη είναι το 60% με 65% της τιμής και εμείς ψάχνουμε τον αίτιο για την αύξηση και κατηγορούμε τον Τραμπ και τον Νετανιάχου που πήγε πάνω από τα 2 ευρώ η βενζίνη, λες και πριν από τον πόλεμο δεν την πληρώναμε ακριβά. Ο πόλεμος έφερε περισσότερα έσοδα στα κρατικά ταμεία, πράγμα που κάνει περισσότερο κιμπάρηδες τους κυβερνητικούς για υποσχέσεις, επιδόματα και άλλα φιλοδωρήματα άνευ αξίας. Και αυτά τα παραπάνω τα λένε υπεραπόδοση ως αποτέλεσμα της καλής πορείας της οικονομίας, που είναι οφθαλμαπάτη και δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, η οποία αποτυπώνεται στην αγοραστική δύναμη, όπου είμαστε στον πάτο της Ευρώπης.

Η «εσωτερική υποτίμηση» δεν τελείωσε και συνδυάζεται μια χαρά με τις αυξήσεις των τιμών, τα μοναδικά εργαλεία για τη βελτίωση των δημοσιονομικών της χώρας, ένεκα της έλλειψης παραγωγής.

Το ότι, για παράδειγμα, πέντε προγράμματα του «Εξοικονομώ» είναι στον αέρα δείχνει πόσο η κεντρική εξουσία δεν μπορεί να συντονίσει τις δράσεις της. Κι ενώ δίνεται μια παράταση μέχρι 17 Ιουλίου δεν έχει κλείσει ακόμα ούτε το «Εξοικονομώ» του 2021… Τραγωδία δηλαδή, καθώς είναι στον αέρα πόροι 1,5 δισ., που αν δεν ολοκληρωθούν τα προγράμματα, θα κληθούμε να επιστρέψουμε τα λεφτά κι εκεί θα έχουμε άλλα δράματα. Κι εδώ η γραφειοκρατία (που δοξάζεται ψηφιοποιούμενη) κάνει το θαύμα της, αλλά είναι και οι αυξήσεις των υλικών που ξέφυγαν και έκαναν πολλούς να αλλάξουν γνώμη…

Εξάλλου όλα αυτά τρέχουν αρχικώς με τη συμμετοχή του ενδιαφερόμενου που μοχλεύεται και παίρνει ανάσα η αγορά μέχρι να έρθει η επιδότηση από την Ευρώπη. Και κάποιες φορές ενώ έχουμε πάρει κάποια από αυτά τα λεφτά, αντί να πάνε στο ανοιχτό πρόγραμμα (για το οποίο προορίζονταν), κατευθύνονται στην κάλυψη μιας άλλης έκτακτης ανάγκης και μπλέκουν όλοι σε έναν φαύλο κύκλο.

Αυτό το μεροδούλι – μεροφάι της οικονομίας δεν μπορεί να είναι το μέλλον μας. Και το χειρότερο, πάντα είμαστε στο όριο να χάσουμε πόρους ακόμα και από αυτούς που μας δίνουν τσάμπα τα ευρωπαϊκά ταμεία… Είμαστε σοβαρή χώρα εμείς τώρα;

Πηγή: naftemporiki.gr