Ποια αυτοδυναμία μπορεί να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις;

Toυ Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Ένα είναι βέβαιο, ότι η επόμενη κυβέρνηση έχει να βγάλει πολλά κάστανα από τη φωτιά και πολλά χέρια θα καούν.

Μια εβδομάδα πριν, στη Βουλή, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης εγκαλούσε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκη για τα στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή με τις συντάξεις, σημειώνοντας ότι έφερε πρόταση για 13η σύνταξη χωρίς να προτείνει χρηματοδότηση. Οι αντεγκλήσεις ένθεν κι ένθεν κυριάρχησαν και όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο καθένας λέει τα δικά του και μένει ικανοποιημένος ότι κατατρόπωσε τον αντίπαλο.

Μικρή σημασία έχει το θεατρικό μέρος της αντιπαράθεσης, αλλά μεγάλη σημασία έχει το μέγεθος της δαπάνης για τις συντάξεις στην Ελλάδα, που ανέρχεται για το 2026 στα 35,4 δισ., ήτοι περίπου 2,94 δισ. τον μήνα… Το μέγεθος είναι τρομακτικό αν σκεφτεί κάποιος το δημογραφικό, τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας και τους γενικότερους σχεδιασμούς των πολιτικών δυνάμεων (όσων έχουν) στο συγκεκριμένο δημοσιονομικό πλαίσιο, όπως αρέσκεται να λένε και οι κυβερνητικοί όταν τα βρίσκουν μπαστούνια με τα αιτήματα.

Την ίδια στιγμή, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του 2027 πέφτει στα 10,6 δισ. ευρώ από 16,6 δισ. φέτος που περιέχει και τα τελευταία κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία ελπίζουμε να εισπράξουμε μέχρι τέλος Αυγούστου. Και με 16,6 δισ. πόρους που πάνε θεωρητικά στην ανάπτυξη φέτος δεν μπορούμε να περάσουμε με τίποτα το 2%, που έχει μέσα του και μεγάλο ποσοστό κατανάλωσης, που αντανακλάται και στις αποταμιεύσεις, που είναι αρνητικές, και κακώς συγχέονται με την αύξηση των καταθέσεων…

Και πάμε τώρα στο επόμενο έτος με τα 10,6 δισ. ευρώ, που, όσο και να είσαι αισιόδοξος, δεν μπορούν να καταφέρουν πολλά, όταν φέτος με 16,6 δισ. θα είναι θαύμα αν πλησιάσουμε το 2%. Με άλλα λόγια, η βάρκα το 2027 για να προχωρήσει πρέπει να βάλει ο Θεός το χέρι του, και είναι ρητορική η απορία: Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ξέρουν τι έρχεται; Το ίδιο ερώτημα ως ουσία αλλά ελαφρώς παραλλαγμένο ως διατύπωση ισχύει και για την κυβέρνηση, που λέει ότι θέλει αυτοδυναμία. Ποια αυτοδυναμία μπορεί να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις, με μέτωπα ανοιχτά στα εθνικά, με ένα πληθωρισμό που δεν μπορεί να ελεγχθεί και, το κυριότερο, με μια οικονομία που έχει παραγωγικότητα τη μισή από τους ανταγωνιστές της στην Ευρώπη, χωρίς προοπτική να την αυξήσει, αφού δεν αλλάζει μυαλά;

Τα δύσκολα πάνε μετά τις εκλογές και όσο πάμε προς τη ΔΕΘ θα ακούμε την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων και εκτός από τη 13η και 14η σύνταξη που δίνουμε στα χαρτιά, μπορούμε να υποσχόμαστε αυξήσεις μισθών, συντάξεων και γενικά μια άλλη, πολύ καλύτερη ζωή για όλους, χωρίς το σημαντικότερο απ’ όλα, που είναι το πού θα βρούμε τα λεφτά.

Πηγή: naftemporiki.gr