Ρέθυμνο: Ράγισαν καρδιές στο 40ήμερο μνημόσυνο του Άγγελου

Συγγενείς, χορευτές, φίλοι του νεαρού Άγγελου, παρέστησαν την περασμένη Κυριακή στο 40ήμερο μνημόσυνο στην εκκλησία των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων

Ένα ευγενικό παιδί με ήθος ήταν ο Άγγελος. Ένα παιδί που ξεχώριζε, γεμάτο καλοσύνη και υπομονή, ένα παιδί που πέρασε δύσκολα από μικρός. Για αυτό τόσοι άνθρωποι τον αγάπησαν και τον αγκάλιασαν εδώ στη δεύτερη πατρίδα του, καθώς ήρθε μικρός από την Αθήνα με τη μητέρα του.

Όταν ένας νέος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή, μόνο πόνο προκαλεί ο χαμός του. Τον πόνο αυτό, μετουσίωσε σε λόγια η Μαρία Τσαγλιώτη από τον Λαογραφικό Όμιλο, που με πολλή συγκίνηση μίλησε για αυτόν:

“Άγγελε μου, γλυκό μας παιδί…

Δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος να μιλάμε για σένα. Για σένα Άγγελε, που ήσουν η χαρά της ζωής. Η προσωποποίηση του αυθορμητισμού και της αθωότητας.

Ποιος σε γνώρισε και δεν σε αγάπησε;

Απ’ όπου πέρασες στη σύντομη ζωή σου, άφησες μόνο αγνότητα, μόνο χαμόγελα.

Ήρθες στο Ρέθυμνο με τη μητέρα σου, μικρό παιδί, κι αυτός ο άγνωστος τόπος έγινε η δεύτερη σου πατρίδα. Έγινες πιο Κρητικός κι από τους Κρητικούς! Φιλότιμος, ανοιχτόκαρδος, υποστηρικτικός, δουλευταράς και ο καλύτερος χορευτής! Ο πιο επίμονος, ο πιο αποδοτικός! Χόρευες και άνοιγε η καρδιά σου και μαζί με τη δική σου άνοιγε και η δική μας. Πόσο σε καμαρώναμε παιδί μου…

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα αστεία σου, τα ανέκδοτα σου, τις ατελείωτες συζητήσεις μας για τη ζωή και τις δυσκολίες που είχες να αντιμετωπίσεις από μικρός… Είχες ωριμάσει απότομα! Πότε όμως δεν βαρυγγομησες. Είχες μόνο δίψα για ζωή! Ήθελες έστω και καθυστερημένα να ζήσεις την ανεμελιά της νιότης σου…

Μα δεν πρόλαβες αγόρι μου! Το νήμα της ζωής σου κόπηκε απότομα, άδικα!

Η μητέρα σου, σου έλεγε: Βάλε κράνος -Φοραγες πάντα! Μην τρέχεις – Δεν έτρεχες! Μην πίνεις – Δεν έπινες ποτέ! Πρόσεχε- Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό Άγγελε μου, έπρεπε να προσέχουμε όλοι!

Σου ζητώ συγγνώμη για αυτήν την κοινωνία που ενώ ήσουν πάντα προβλεπόμενος, δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα για να σε σώσει! Γιατί η παιδεία δεν είναι προτεραιότητα στην κοινωνία μας! Γιατί όλοι μας ξεχνάμε γρήγορα! Πόσο αίμα πια να χυθεί στην άσφαλτο για να μάθουμε; Δεν θέλουμε άλλες θυσίες!

Το σύντομο πέρασμα σου απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο, θα ναι για εμας μάθημα. Κι όπως έγραψε ένας φίλος σου, μακάρι όλοι να σε είχαν γνωρίσει !

Γιατί τελικά όλοι χρειαζόμαστε κάποιον στην ζωή μας σαν εσένα . Κάποιον που να μας υπενθυμίζει να γελάμε δυνατά, να είμαστε πιο ευγενικοί και απλά να απολαμβάνουμε ότι ξυπνάμε κάθε μέρα υγιείς και ζωντανοί!

Σε ευχαριστούμε για αυτό που ήσουν, για όλα όσα απλόχερα μας χάριζες… Θα ζεις πάντα στις καρδιές μας. Θα μείνεις πάντα χαραγμένος στην ψυχή μας.

Εις το επανιδείν φωτεινό μας πλάσμα”

ΠΗΓΗ: goodnet.gr