Τυφλό μοντέλο

Του Πλάτωνα Τσούλου – Το γεγονός ότι το πορτοφόλι του μέσου Ευρωπαίου πολίτη έχει απαξιωθεί είναι αδιαμφισβήτητο. Και μόνο οι έντονες αντιδράσεις των πολιτών στις επιμέρους εθνικές αγορές, αρκούν για να αποτυπώσουν ένα κοινωνικό αδιέξοδο που διογκώνεται μέρα με τη μέρα, υπό συνθήκες ολοένα μεγαλύτερης ασφυξίας, όπως καταδεικνύουν η διεθνής πετρελαϊκή κρίση, η αναζωπύρωση των πληθωριστικών πιέσεων και η εκτίναξη των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων.

Η κοινωνική δυσφορία έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις, ώστε ένα μέρος των πολιτών καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι στρεφόμενο προς την Ακροδεξιά θα καταφέρει να δώσει λύση στα προβλήματά του. Βασική του επιδίωξη είναι, βεβαίως, να τιμωρήσει όσους το αγνόησαν επιδεικτικά. Παραβλέπει, ωστόσο, την επικινδυνότητα αυτής της επιλογής, έχοντας διαγράψει από τη συλλογική μνήμη την πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία.

Τα προβλήματα, ωστόσο, για την Ευρώπη δεν σταματούν εδώ. Η απαξίωση του μέσου οικογενειακού εισοδήματος στερεί από την ευρωπαϊκή οικονομία πολύτιμες πωλήσεις. Όταν το κόστος στέγασης, ενέργειας και βασικών αγαθών απορροφά ολοένα μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος, η αγοραστική δύναμη συρρικνώνεται και η κατανάλωση περιορίζεται. Έτσι, τα ευρωπαϊκά προϊόντα χάνουν έδαφος όχι μόνο στις διεθνείς αγορές, όπου καλούνται να ανταγωνιστούν φθηνότερες επιλογές, αλλά και μέσα στην ίδια την ενιαία αγορά.

Πρόκειται για ένα σπιράλ αδιεξόδων από το οποίο η ηγεσία της Ε.Ε. επιχειρεί να απεγκλωβίσει την Ευρώπη με διστακτικές επιλογές, εξαντλώντας μεγάλο μέρος των διαθέσιμων δυνατοτήτων της στην επενδυτική στροφή προς την αμυντική βιομηχανία. Μια επιλογή που, ωστόσο, ενέχει τον κίνδυνο να τροφοδοτήσει μια πολύ μεγαλύτερη καταστροφή. Ας μην ξεχνάμε ότι η αμυντική βιομηχανία λειτουργεί με αμείλικτους όρους όταν πρόκειται για τη διεκδίκηση κερδών.

Εν ολίγοις, το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο που ακολουθεί σήμερα η Ευρώπη αξιολογείται ως στρεβλό. Ίσως και τυφλό. Δεν εναρμονίζει τις υψηλές απαιτήσεις του με τις πραγματικές αντοχές των νοικοκυριών. Υποτιμά τους κινδύνους που εγκυμονεί η αναζωπύρωση του εθνικισμού. Θέτει σε δεύτερο πλάνο το ενδεχόμενο διεύρυνσης των πολεμικών μετώπων και, κυρίως, τις τραγικές συνέπειες που θα είχε μια τέτοια εξέλιξη για την ίδια την Ε.Ε. Η ηγεσία της επιμένει, τελικά, να υπερασπίζεται ένα μοντέλο που αδυνατεί να διασφαλίσει ακόμη και τη δική του βιωσιμότητα.

Πηγή: naftemporiki.gr