Ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα

Tης Κατερίνας Τζωρτζινάκη – Παραξενιές της Ιστορίας ή της θεωρίας των πιθανοτήτων. Συμπτώσεις

Στις 7 Οκτωβρίου 2026, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, με φόντο τον ναό του Παρθενώνα στο γέρμα, κατέθεσε την πολιτική του ατζέντα με ύμνους για το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Εάν κατακλυσμό από επαίνους.

«Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την Ιστορία. Οι Έλληνες μας χάρισαν την ίδια την Ιστορία». Τα διθυραμβικά ντύνουν τα ατομικά πολιτικά συμφέροντα φυσικά. Δεν λέω, ωραία τα εγκώμια, αλλά πότε ο ρητορικός λόγος λειτουργεί πειστικά;

Άλλοτε μέσω του χαρακτήρα του ρήτορα, άλλοτε μέσω της συγκεκριμένης διάθεσης που δημιουργεί στην ψυχή του ακροατή και άλλοτε με τα αποδεικτικά ή φαινομενικά αποδεικτικά επιχειρήματα που περιέχει ο ίδιος.
Αυτά λέει ο Αριστοτέλης, μα στην πολιτική είναι δωρεάν τα τέλη.

Μια άλλη 7η Οκτωβρίου, ποιος ανέβηκε στην Πνύκα κι έσταξε ο λόγος του στην ψυχή του ακροατή τόση γλύκα; Αναφέρθηκε στους αρχαίους Έλληνες και τους άρρηκτους δεσμούς, εξιστόρησε γεγονότα του Αγώνα («Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε ‘‘πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα’’ αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας…») και έφτασε στην ανάγκη για ισονομία και ισοπολιτεία.

Κυρίως, όμως, αναφέρθηκε στο καθήκον των μαθητών για τη μάθηση («Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας»), μιας και μπορεί τα όπλα να ξεκίνησαν την απελευθέρωση, η εκπαίδευση όμως της νέας γενιάς ήταν αυτή η οποία, σύμφωνα με τη γνώμη του, θα εδραίωνε την ελευθερία και την ανεξαρτησία.

Ο ιστορικός λόγος του αγράμματου πρωταγωνιστή της Επανάστασης, στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, διασώθηκε μέσω της δημοσίευσής του τη 13η Νοεμβρίου 1838, στην εφημερίδα «Αιών».

Πηγή: naftemporiki.gr