Το μέλλον μας στενεύει

Tης Νατάσας Στασινού – Στη Γαλλία, οι μαθητικές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τις ελλείψεις στα σχολεία: λιγότεροι εκπαιδευτικοί, υπερφορτωμένες τάξεις, υποδομές που καταρρέουν.

Σύντομα, όμως, η διαμαρτυρία βγήκε από τις σχολικές αυλές. Συνδέθηκε με την ακρίβεια, την πίεση στα νοικοκυριά και την αίσθηση ότι οι αποφάσεις για το μέλλον λαμβάνονται χωρίς τους ανθρώπους που θα το ζήσουν. Όταν στους δρόμους συναντώνται μαθητές, εργαζόμενοι και τα «Κίτρινα Γιλέκα», η αιτία δεν είναι πια μία.

Δεν είναι μόνο η Γαλλία. Στην Αλβανία, οι νέοι διαμαρτύρονται για το κόστος της εκπαίδευσης, τη διαφθορά και τις περιορισμένες προοπτικές. Στην Ισπανία και την Πορτογαλία, η στέγη γίνεται άπιαστο όνειρο. Στην Ελλάδα, μαθητές και εκπαιδευτικοί ζητούν καλύτερα σχολεία, περισσότερους πόρους και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Οι αφορμές διαφέρουν. Η κοινή συνισταμένη είναι η αίσθηση πως το βασικό κοινωνικό συμβόλαιο έχει αρχίσει να αδειάζει από περιεχόμενο: η προσπάθεια δεν εγγυάται πια ασφάλεια, η μόρφωση δεν εξασφαλίζει μια καλύτερη ζωή, η εργασία δεν αρκεί για να πληρώσεις το νοίκι.

Η νεανική οργή δεν γεννιέται μόνο από τη φτώχεια. Γεννιέται και από τη ματαίωση. Από την απόσταση ανάμεσα στις υποσχέσεις της πολιτικής και στην καθημερινότητα: ακριβή κατοικία, επισφαλής εργασία, υπηρεσίες που υποχωρούν και μια διαρκής απαίτηση για υπομονή. Οι νέοι δεν βλέπουν απλώς ένα δύσκολο παρόν· φοβούνται ότι αυτό θα είναι και το μέλλον τους. Ένα μέλλον που στενεύει.

Η βία δεν δικαιώνεται από την κοινωνική δυσαρέσκεια. Ούτε, όμως, η απάντηση μπορεί να εξαντλείται στην αστυνομική καταστολή και στην αναζήτηση υποκινητών. Όταν μια γενιά φωνάζει, η δημοκρατία οφείλει πρώτα να ακούσει τι ακριβώς δεν λειτουργεί.

Η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει μόνο κρίση τάξης. Αντιμετωπίζει κρίση προσδοκιών και εκπροσώπησης: μια γενιά που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της στις πολιτικές αποφάσεις και δεν πιστεύει ότι η φωνή της μπορεί να αλλάξει κάτι. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο καύσιμο της κοινωνικής έκρηξης. Γιατί οι δρόμοι μπορεί να αδειάσουν, οι συγκρούσεις να κοπάσουν και οι κάμερες να φύγουν. Αν, όμως, οι αιτίες μείνουν ανέγγιχτες, η σιωπή που θα ακολουθήσει δεν θα είναι εκτόνωση. Θα είναι η αναμονή για την επόμενη έκρηξη.

Πηγή: naftemporiki.gr