Ο μακρονισμός φέρνει τη Λεπέν στην εξουσία

Tης Νικόλ Λειβαδάρη – Είναι απλώς το τέλος του Μακρόν ή το τέλος της πιο μεγάλης πολιτικής αυταπάτης – εκείνης της ακροκεντρώας, «πεφωτισμένης» και τεχνοκρατικής ηγεσίας;

Η απάντηση που δίνει επ’ αυτού η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία μάλλον ακουμπά πολύ πιο βαθιές πτυχές του ευρωπαϊκού δράματος από την άδοξη αποδρομή ενός υπερφιλόδοξου προέδρου.

Όπως γράφει ο Guardian, «ο Μακρόν ανέβηκε στην εξουσία το 2017 υιοθετώντας το πρότυπο του “προέδρου-Δία”: ενός ηγέτη που στέκεται πάνω από την καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση και εκπέμπει απόσταση, κύρος και τεχνοκρατική υπεροχή».

Στην πραγματικότητα, αντί αυτής της ολύμπιας υπεροχής, ο Μακρόν φεύγει σε λίγους μήνες από το Μέγαρο των Ηλυσίων κουβαλώντας τα ερείπια μιας δήθεν μεταρρυθμιστικής επανάστασης. Μαζί κουβαλά και το στίγμα του προέδρου που ευνόησε όσο λίγοι τα συμφέροντα της γαλλικής ολιγαρχίας και μιας πολιτικής τάξης που δεν απέβαλε ποτέ την απολυταρχική κληρονομιά της συγκεντρωτικής εξουσίας.

Η ηγεσία του, όπως λέει η Μπριζίτ Γκράντβιλ, καθηγήτρια Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου, έγινε ταυτόσημη με ένα τεχνοκρατικό σύστημα, του οποίου ο πρόεδρος αποτελεί «ταυτόχρονα πρότυπο και όμηρο». Το σύστημα αυτό δεν είναι άλλο από μια κυρίαρχη τάξη μανδαρίνων, οι οποίοι ασκούν καθοριστική επιρροή στον επιχειρηματικό κόσμο, στα μέσα ενημέρωσης και στην πνευματική ζωή της χώρας.

Η Γκράντβιλ περιγράφει τη «μεταρρυθμιστική επανάσταση» Μακρόν αποκλειστικά και μόνο ως μια ατέλειωτη αλυσίδα αποτυχιών. Ήταν μεταρρυθμίσεις είτε περιττές (όπως η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας), είτε αναποτελεσματικές (όπως η απορρύθμιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας), είτε πολιτικά αντιπαραγωγικές, όπως η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, η οποία έχει πλέον ανασταλεί. Κι όπως λέει η ίδια, στόχος αυτών των μεταρρυθμίσεων δεν ήταν η αντιμετώπιση των πραγματικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Γαλλία, αλλά η διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος.

Οι συνέπειες αυτού του κύκλου αποτυχιών ρέουν πλέον, βάναυσα, στους δρόμους της Γαλλίας. Από το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων έως την έκρηξη του μαθητικού κινήματος έγιναν το πρόπλασμα μιας εξέγερσης από τα κάτω, με απρόβλεπτη έκβαση.

Κατά ειρωνικό τρόπο ο Μακρόν πιστεύει -ή προσπαθεί να δείξει ότι πιστεύει- πως ακόμη και τώρα μπορεί να αλλάξει τη ροή αυτής της λάβας. Όμως, όπως γράφει και η Le Μonde, το μόνο βέβαιο αυτή τη στιγμή είναι πως «η Μαρίν Λεπέν βρίσκεται στον δρόμο που οδηγεί απευθείας στα Ηλύσια». Είναι ακριβώς ο δρόμος που άνοιξε η τεχνοκρατική, ακροκεντρώα «υπεροχή»…

Πηγή: naftemporiki.gr