Το κοροϊδάκι της κερκίδας

Tης Χριστίνας Χρυσανθοπούλου – Ο φίλαθλος, ένα σκάνδαλο και το τίμημα που δεν αποτιμάται.

Ξέρω έναν άνθρωπο. Σε ένα απομακρυσμένο τόπο, ένα χωριό, ας πούμε. Οι μέρες του δεν συναγωνίζονται σε ποικιλία και οι χειμώνες του κουβαλάνε τόνους μονότονης σιωπής.

Περιμένει τον αγώνα. Είναι η Κυριακή, κοντή γιορτή του. Το ραντεβού του με την αδρεναλίνη, η αφορμή να ξεπορτίσει, να συναντήσει φίλους, να φωνάξει, να θυμώσει, να πανηγυρίσει, ακόμη και να απογοητευτεί. Το δικό του τρίποντο στο να νιώσει. Για δυο ώρες η ζωή του έχει την ένταση στο τσεπάκι. Εκεί, παραχωμένη με την προσμονή. Έχει κάτι να αναμένει. Κάτι να αγαπά. Κάτι να τον κάνει να ξεχνιέται.

Και τώρα πες του πως μπορεί να ήταν κορόιδο.

Μολόγα του πως την ώρα που καρδιοχτυπούσε πριν το καλάθι, ίσως κάποιοι μηχανεύονταν παραδίπλα ένα άλλο παιχνίδι. Πως τσακωνόταν με τον γείτονα, πως υπερασπιζόταν με πάθος τη φανέλα, πως πλήθαιναν οι παλμοί του όσο σώνονταν τα δευτερόλεπτα πριν το τελικό σφύριγμα, για κάτι που μπορεί και να ήταν αέρας κοπανιστός. Πως δεν αποκλείεται να έβαζε ψυχή σε αλισβερίσια συσχετισμών, συμφερόντων και εξουσίας.

Κούφιο θέαμα με ηχηρό αντίλαλο.

Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο αγωνιστικό προϊόν. Είναι και μια συμφωνία εμπιστοσύνης. Κανείς δεν υπόσχεται στον φίλαθλο ότι θα νικήσει η ομάδα του. Τον καθησυχάζει, όμως, ότι θα παρακολουθήσει έναν αγώνα με κανόνες. Κι εκείνος παραδίδεται. Επενδύει συναίσθημα, χρόνο, κομμάτια από τη ζωή του. Χωρίς να ζητά μερίδιο στα κέρδη. Χωρίς να έχει πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων. Μόνο με το δικαίωμα να πιστεύει.

Στο καφενείο, άλλωστε, δεν παίζεται μόνο ένας αγώνας μπάσκετ στην οθόνη. Κατατίθεται η ανάγκη του ανήκειν. Η μικρή τελετουργία της παρέας, οι φωνές, η καζούρα, οι καβγάδες που τελειώνουν με έναν καφέ. Η αθλητική αναμέτρηση γίνεται η αφορμή, με το πραγματικό ζητούμενο να είναι η διέξοδος στη μοναξιά, η ένταση κόντρα στην ακινησία, το οξυγόνο στην εβδομάδα.

Και να σου η αμφιβολία που απειλεί να δηλητηριάσει.

Δεν χρειάζεται να έχουν αποδειχθεί τα πάντα. Αρκεί να μην πείθουν οι απαντήσεις. Να αιωρείται η υποψία ότι οι όροι είναι διάτρητοι, ότι κάτω από το παρκέ υπάρχει ένα παράλληλο γήπεδο και ο θεατής ίσως παρακολουθεί ως κορόιδο μια προσομοίωση.

Η ζημιά, αν αποδειχθεί, είναι βαθύτερη από την αθλητική απογοήτευση. Είναι η κόπωση ενός πολίτη που καλείται να εμπιστευτεί θεσμούς, διαδικασίες και πρόσωπα, την ώρα που εκπαιδεύεται να αμφιβάλλει ακόμη και για το απλούστερο. Ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της απαξίωσης. Μια ακόμη ρωγμή στην πεποίθηση ότι κάτι, κάπου, λειτουργεί όπως ισχυρίζεται πως κάνει.

Το χειρότερο είναι η ντροπή εκείνου που, σαν προδομένος εραστής, κοιτάζει πίσω τις χαρές του με καχυποψία. Που αναρωτιέται αν η συγκίνησή του ήταν η πρώτη ύλη μιας άλλων, «εξυπνότερων» του ίδιου, συνομωσία. Που αισθάνεται ανόητος και εξαπατημένος. Σαν η ίδια του η πίστη να ήταν απόδειξη αφέλειας.

Ο άνθρωπος στο χωριό δεν θα δώσει συνέντευξη Τύπου. Δεν θα γράψει ανακοίνωση. Ίσως την επόμενη Κυριακή απλώς να μην κατέβει στο καφενείο. Τουλάχιστον όχι με το ίδιο δρασκέλισμα της ανυπομονησίας.

Και κανείς δεν θα μετρήσει αυτή την απώλεια. Γιατί δεν αποτυπώνεται σε ισολογισμούς, δεν χωρά σε αποτιμήσεις, δεν προκαλεί κραδασμούς στις επιχειρηματικές ισορροπίες. Το κορόιδο όμως έχει χάσει αυτή τη μια αφορμή για ζωή. Και βλέπει να εξατμίζεται μια ακόμη σταγόνα εμπιστοσύνης σε έναν κόσμο όλο και πιο άνυδρο.

Και τώρα ποιος θα του επιστρέψει την Κυριακή του;

Πηγή: naftemporiki.gr