Χωρίς πλοκή

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη – Η φράση «Ο βασιλιάς πέθανε και μετά πέθανε η βασίλισσα» είναι μια ιστορία, μια αφήγηση γεγονότων σε χρονολογική σειρά. Άγγλος το έγραψε, ο συγγραφέας Ε.Μ. Φόρστερ (1879-1970), που από το «Δωμάτιο με θέα» επεξεργάστηκε «Το Πέρασμα στην Ινδία», οπότε λογικό είναι το παράδειγμα να αντλεί από τη βασιλεία.

Η φράση «Ο βασιλιάς πέθανε και μετά η βασίλισσα πέθανε από τη θλίψη της» είναι πλοκή, εξηγεί. Εδώ διατηρείται η χρονολογική σειρά, αλλά προστίθεται η αιτιότητα (γιατί συνέβη).

Τι μας νοιάζει, θα μου πείτε. Η πολιτική αλλιώς κινείται. Χωρίς πλοκή, μόνο με εμπλοκή. Πρόσωπα και συμπεριφορές, πρόσωπα και σκηνές. Επικεντρώνεται σε ρόλους. Άλλος ο ρόλος του λαγού, άλλος του θεσμικού, άλλος του μικρού, κ.α. Όλοι, όμως, παίζουν και αμείβονται. Ακόμη και στα ανέλεγκτα «πόθεν έσχες» αποκαλύπτονται. Τη μια χρονιά τρώγανε στη γειτονιά, την επόμενη η τύχη τούς χαμογέλασε πλατιά. Υπάρχει καλύτερο επάγγελμα, παιδιά, αν αντέχεις της πολιτικής κουζίνας τη φωτιά;

Ρόλοι. Πώς και πότε θα βαφτιστούν ένα και δύο και τρία κόμματα, ποιοι θα πάνε, ποιοι κολλάνε, τι είπε πάλι ο Χ για τον υπουργό, που επιλέγει να τον αγνοεί, ποιος ανέκρουσε πρύμναν. Όλα πρίμα. Στην πολιτική. Γιατί στη μυθοπλασία, αν μπορεί να αφαιρεθεί ένας χαρακτήρας από το σενάριο, χωρίς να αλλάξει τίποτα, τότε ο ρόλος δεν έχει λόγο ύπαρξης, δεν αξίζει τον χώρο που καταλαμβάνει.

Και η πλοκή; Ζόρικη πολύ. Είπαμε, συνδέει τα γεγονότα με σχέσεις αιτιακές. Η απουσία της συμφέρει τους ρολίστες. Χαζεύεις την τεχνική, την πιρουέτα την εποικοινωνιακή, αφού έχεις ακούσει τα πάντα και τα αντίθετά τους, και πας παρακάτω. Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στις υπηρεσίες Υγείας και Παιδείας, στην ταλαιπωρία της ψηφιακής, πλέον, γραφειοκρατίας, στο ενοίκιο, στα καύσιμα, στα καθημερινά παράσημα. «Νύχτα αξημέρωτη ξανά/Με το πιοτό της με κερνά». Ποιητή Φανφάρα, εβίβα μας.

Πηγή: naftemporiki.gr