Ο πατέρας του πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη μιλά για την απώλεια του παιδιού του, τη δύναμη της πίστης και τις αλλαγές που απαιτούνται στην Πυροσβεστική
Με λόγια που αποτυπώνουν τον αβάσταχτο πόνο ενός πατέρα, αλλά ταυτόχρονα τη βαθιά πίστη και την υπερηφάνεια του για το παιδί του, ο π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης μιλά για τον γιο του, πυροσβέστη Παντελή, που έχασε τη ζωή του στο μέτωπο της μεγάλης πυρκαγιάς που έπληξε την Κρήτη τον περασμένο μήνα.
Παράλληλα, απευθύνει σαφές μήνυμα προς την Πολιτεία, ζητώντας καλύτερη και διαρκή εκπαίδευση των πυροσβεστών, οργάνωση και όλα τα απαραίτητα μέσα ώστε να προστατεύονται οι άνθρωποι που καθημερινά ρίχνονται στη μάχη με τις φλόγες.
Μιλώντας στην εφημερίδα «Δημοκρατία», ο πατέρας του αδικοχαμένου πυροσβέστη περιγράφει τις δραματικές ώρες πριν πληροφορηθεί τον θάνατο του παιδιού του και τη διαδρομή προς το νοσοκομείο μαζί με τη μητέρα του Παντελή.
Η τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία πατέρα και γιου είχε γίνει όταν η μεγάλη φωτιά είχε ήδη ξεσπάσει και ο Παντελής κατευθυνόταν προς το μέτωπο.
«Τον συμβούλευσα να μην κινδυνεύσουν, γιατί η φωτιά αυτή με τόσα μποφόρ δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί στον συγκεκριμένο χρόνο», αναφέρει ο π. Εμμανουήλ.
Η αγωνία στο σπίτι μεγάλωνε όσο περνούσαν οι ώρες. Ο ίδιος παρακολουθούσε τις εξελίξεις από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, μέχρι που ήρθε το τηλεφώνημα να μεταβούν στο νοσοκομείο.
Τότε, όπως εξομολογείται, κατάλαβε ποια θα ήταν η κατάληξη.
Τα 45 λεπτά της πιο δύσκολης διαδρομής
Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η περιγραφή της διαδρομής προς το νοσοκομείο.
Πατέρας και μητέρα έμειναν βουβοί μέσα στο αυτοκίνητο για περίπου 45 λεπτά, έχοντας μπροστά τους την πιο σκληρή πραγματικότητα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας γονιός.
Ο π. Εμμανουήλ προσπαθούσε εκείνες τις στιγμές να σκεφτεί πώς θα γίνονταν τα επόμενα βήματα, πώς θα αντιμετώπιζαν όσα θα ακολουθούσαν και πώς η οικογένεια θα μπορούσε να διαχειριστεί την απώλεια.
«Οι στιγμές αυτές νομίζω ότι είναι οριακές για την ανθρώπινη φύση και ότι χαράσσονται παντοτινά όχι μόνο στη μνήμη αλλά σε όλη ύπαρξη του ανθρώπου», λέει.
«Δεν ένιωσα οργή για κανέναν»
Για τον πατέρα του Παντελή, η πίστη αποτέλεσε το βασικό στήριγμα από τις πρώτες κιόλας στιγμές της τραγωδίας.
Δεν κρύβει ότι υπήρξαν στιγμές κλονισμού και προσωπικής μάχης απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Ωστόσο, όπως τονίζει, δεν αισθάνθηκε οργή.
«Δόξα τω Θεώ, δεν ένιωσα οργή για κανέναν και αυτό το “γιατί” το άφησα εξαρχής ολοκληρωτικά στον Θεό», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η πίστη στην Ανάσταση και στην αιώνια ζωή είναι για εκείνον η δύναμη που επιτρέπει στην οικογένεια να συνεχίζει, παρά το τεράστιο κενό που άφησε πίσω του ο Παντελής.
«Η Πολιτεία δεν μπορεί να περιορίζεται στις ευχές»
Ο π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη συγκλονιστική προσωπική του μαρτυρία.
Ως πατέρας ενός πυροσβέστη που έχασε τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος, απευθύνει μια ξεκάθαρη έκκληση προς την Πολιτεία.
Όπως επισημαίνει, μετά από κάθε τραγωδία επαναλαμβάνεται η ευχή να μην υπάρξουν άλλα θύματα. Όμως για ένα οργανωμένο κράτος, όπως τονίζει, οι ευχές δεν αρκούν.
Η Πολιτεία, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει υποχρέωση να αξιολογεί, να διερευνά, να επαναπροσδιορίζει και να επικαιροποιεί τον τρόπο λειτουργίας των δομών της.
Και εστιάζει ιδιαίτερα σε ένα ζήτημα που, όπως αποκαλύπτει, είχε συζητήσει και με τον ίδιο τον Παντελή: την εκπαίδευση των πυροσβεστών.
Η πρόταση για διαρκή εκπαίδευση των πυροσβεστών
Ο πατέρας του Παντελή θέτει ευθέως ζήτημα επάρκειας της εκπαίδευσης του προσωπικού του Πυροσβεστικού Σώματος, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στους εποχικούς πυροσβέστες.
Επισημαίνει ότι η πρόσληψη νέων ανθρώπων για περιορισμένο χρονικό διάστημα δεν μπορεί από μόνη της να εξασφαλίσει την ολοκληρωμένη εκπαίδευση που απαιτεί ένα τόσο δύσκολο και επικίνδυνο επάγγελμα.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, η ένδυση ενός νέου ανθρώπου με τη στολή του πυροσβέστη δεν αρκεί για να τον καταστήσει αυτομάτως έτοιμο να επιχειρήσει με ασφάλεια στο πεδίο.
Προτείνει, μάλιστα, τη δημιουργία μιας μόνιμης διαδικασίας διαρκούς εκπαίδευσης και ενημέρωσης, με αξιοποίηση έμπειρων στελεχών του ίδιου του Πυροσβεστικού Σώματος.
Κατά την εκτίμησή του, ένα διαρκές «σχολείο» εκπαίδευσης, σε συνδυασμό με την απαιτούμενη πειθαρχία, θα μπορούσε να συμβάλει τόσο στην αποτελεσματικότερη λειτουργία της Πυροσβεστικής όσο και στη δραστική μείωση των απωλειών εν ώρα καθήκοντος.
«Ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού»
Η πιο προσωπική στιγμή της συνέντευξης έρχεται όταν ο π. Εμμανουήλ καλείται να απαντήσει τι θα έλεγε στον Παντελή εάν μπορούσε να τον έχει για μία ακόμη φορά απέναντί του.
Η απάντηση είναι εκείνη ενός πατέρα:
«Θα ήθελα να του πω ότι ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού στη ζωή μας».
Μιλά για την υπερηφάνεια που αισθάνεται για την πειθαρχία, τη δοτικότητα, τη μαχητικότητα και το ακέραιο του χαρακτήρα του γιου του.
Ο Παντελής, όπως λέει, μπορεί να έζησε για λίγο μαζί τους, όμως η παρουσία του αποτέλεσε μεγάλη ευλογία για ολόκληρη την οικογένεια.
Και προς τους γονείς των πυροσβεστών που κάθε φορά που ξεσπά μια μεγάλη φωτιά περιμένουν με αγωνία την επιστροφή των παιδιών τους, στέλνει ένα διπλό μήνυμα: να κρατούν την πίστη τους, αλλά παράλληλα να διεκδικούν όλα τα τεχνικά μέσα που μπορούν να προστατεύσουν τη ζωή των παιδιών τους και να τα βοηθούν να επιστρέφουν ασφαλή στα σπίτια τους.
«Έχει πολύ φιλότιμο η καρδιά των νέων παιδιών»
Ο π. Εμμανουήλ μιλά, τέλος, για τη νέα γενιά και για το μήνυμα που αφήνει πίσω της η θυσία του Παντελή.
«Έχει πολύ περιεχόμενο και πολύ φιλότιμο η καρδιά των νέων παιδιών», σημειώνει, εκφράζοντας την πίστη του ότι οι αξίες της αλληλεγγύης, της προσφοράς, της ευθύνης και του χρέους προς τον συνάνθρωπο εξακολουθούν να υπάρχουν.
Παρά την κριτική του για τον ατομικισμό και τον εγωκεντρισμό που χαρακτηρίζουν πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας, δηλώνει ότι διατηρεί μεγάλες ελπίδες για τα νέα παιδιά.
Για την οικογένεια του Παντελή Διαμαντάκη, ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει την απώλεια. Μπορεί, όμως, η μνήμη του να παραμείνει ζωντανή μέσα από όσα χαρακτήρισαν τη ζωή του: το καθήκον, τη δοτικότητα, τη μαχητικότητα και την προσφορά στον συνάνθρωπο.
Πηγή: neakriti.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
