Της Νικόλ Λειβαδάρη – Τα φαντάσματα της Βαϊμάρης δεν ξύπνησαν ξαφνικά. Ούτε στη Γερμανία, ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη, που, από την Κυριακή, ολοφύρεται στο πλευρό του Φρίντριχ Μερτς.
Η νίκη του AfD, που φλερτάρει απροκάλυπτα με τη ναζιστική κληρονομιά, στη Σαξονία-Άνχαλτ και η απειλή ακροδεξιάς επέλασης και σε ομοσπονδιακό επίπεδο έχουν πολλούς «πατέρες», όπως έχουν και συγκεκριμένες ρίζες και αιτίες. Αποτελούν το προϊόν της αποτυχίας των συστημικών κομμάτων και είναι το αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης των ακροδεξιών ιδεών από τις παραδοσιακές, κεντρώες ή κεντροδεξιές πολιτικές δυνάμεις.
Περισσεύουν οι αναλύσεις που αποδίδουν την εκτίναξη του ακροδεξιού AfD στο «cordon sanitaire», το λεγόμενο «τείχος προστασίας»: την άρνηση των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου να συνεργαστούν με την ακροδεξιά. Η άποψη αυτή λέει πως ο αποκλεισμός γεννά αντίδραση και, αντί να συρρικνώνει, μεγεθύνει τη δύναμη της ακροδεξιάς.
Η οπτική αυτή μπορεί εν μέρει να ισχύει ως πολλαπλασιαστής. Όμως, η ανάδυση μιας ακροδεξιάς που, για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεκδικεί την εξουσία ήρθε μέσα από τη συστηματική αποτυχία των παραδοσιακών κομμάτων να συναντηθούν με τα κοινωνικά αιτήματα και να δώσουν απαντήσεις στη βαθιά κρίση διαβίωσης. Και η δύναμή της γιγαντώθηκε όταν τα ίδια παραδοσιακά κόμματα υιοθέτησαν και νομιμοποίησαν ακροδεξιές θέσεις και ακροδεξιά ατζέντα προς άγραν ψήφων.
«Η ακροδεξιά πολιτική και η ατζέντα της βρίσκονται ήδη στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, είτε η ακροδεξιά βρίσκεται στην εξουσία είτε όχι. Δεν υπάρχει κανένα τείχος προστασίας γύρω από τις ιδέες τους», όπως λέει χαρακτηριστικά στον Guardian η πολιτική αναλύτρια Γκαμπριέλα Γκράιλινγκερ.
Το σοκ στη Γερμανία μπορεί να είναι μεγάλο, λόγω του ιστορικού βάρους του ναζισμού. Το ίδιο, όμως, η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς ατζέντας, συμβαίνει και στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Σουηδία και όχι μόνον.
Όπως γράφει και ο Monde, «θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να καθησυχαστεί από το γεγονός ότι η Σαξονία-Άνχαλτ, με 2,1 εκατομμύρια κατοίκους, αντιπροσωπεύει μόλις το 2,5% του πληθυσμού της Γερμανίας. Αυτό θα ήταν λάθος. Όταν ένα κόμμα αυτού του είδους συγκεντρώνει σχεδόν τις μισές ψήφους υπερασπιζόμενο ένα τόσο ριζοσπαστικό, ξενοφοβικό και εθνικιστικό πρόγραμμα, δεν πρόκειται για ένα τοπικό ατύχημα. Είναι ένδειξη ότι ένα ολόκληρο πολιτικό μοντέλο -το μεταπολεμικό γερμανικό μοντέλο, το οποίο βασίζεται στην απόρριψη των άκρων και στην προτεραιότητα της συναίνεσης- κλονίζεται. Ολόκληρη η Ευρώπη έχει λόγους να ανησυχεί»…
Πηγή: nadtemporiki.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
