Το τέλος της εμπιστοσύνης

Της Έφης Τριήρη – Η αμερικανική ισχύς δεν μετριέται πια μόνο σε δολάρια ή σε αεροπλανοφόρα. Μετριέται σε κάτι πολύ πιο εύθραυστο, την αξιοπιστία. Και αυτό είναι το σημείο όπου η Αμερική αρχίζει να χάνει έδαφος, όχι αθόρυβα, αλλά μπροστά στα μάτια όλων.

Για καιρό, η αγορά παρακολουθούσε το αφήγημα του λεγόμενου TACO trade, ότι ο Τραμπ τελικά θα κάνει πίσω όταν πιεστεί. Μια βολική ιστορία, ίσως όμως και μια επικίνδυνη αυταπάτη. Γιατί αυτό που φαίνεται να διαμορφώνεται δεν είναι μια υπερδύναμη που δοκιμάζει τα όρια και μετά επανέρχεται, αλλά μια χώρα που αντιδρά σπασμωδικά, χωρίς σταθερή πυξίδα.

Αυτή η εικόνα δεν προέκυψε τυχαία. Εδραιώθηκε μέσα από αλλεπάλληλες ενδείξεις, με την αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της Fed, με τις συγκρούσεις με το Κογκρέσο, με αποφάσεις που μοιάζουν περισσότερο με πολιτικούς ελιγμούς παρά με στρατηγική. Το αποτέλεσμα είναι μια Ουάσιγκτον που δεν διαβάζεται εύκολα και για τις αγορές αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα, είναι ρίσκο.
Για δεκαετίες, υπήρχε μια σιωπηρή συμφωνία ότι οι ΗΠΑ ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς – όχι τέλειο, αλλά προβλέψιμο. Σήμερα, αυτή η προβλεψιμότητα έχει διαρραγεί και όταν ραγίζει η εμπιστοσύνη, το ένστικτο όλων -κρατών, επενδυτών, συμμάχων- είναι να προεξοφλούν το χειρότερο.

Κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό παράδοξο: η Αμερική παραμένει το κέντρο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Το δολάριο κυριαρχεί, τα ομόλογά της θεωρούνται ακόμη το ασφαλέστερο καταφύγιο και η τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει περαιτέρω τη δύναμή της. Η ισχύς της δεν έχει χαθεί. Έχει όμως χαθεί κάτι εξίσου σημαντικό, το αυτονόητο της εμπιστοσύνης.

Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Οι αγορές συνεχίζουν να στηρίζονται στις ΗΠΑ, όχι επειδή πιστεύουν απόλυτα σε αυτές, αλλά επειδή δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη. Και η ανάγκη δεν χτίζει σταθερότητα, χτίζει εξάρτηση.
Το ότι σήμερα ακόμη και το δολάριο συζητείται υπό το πρίσμα της πολιτικής αβεβαιότητας, λέει πολλά. Γιατί η ισχύς μπορεί να διατηρηθεί ακόμη και με απραξία, τουλάχιστον για λίγο διάστημα. Η εμπιστοσύνη όμως, όταν χαθεί, δεν επιστρέφει εύκολα και σίγουρα όχι χωρίς κόστος.

Πηγή: naftemporiki.gr