Εξάρτηση που κοστίζει δισεκατομμύρια και ψήφους

Γράφει η Νατάσα Στασινού – Σύμμαχοι που δεν εμπιστεύονται τον ηγέτη τους, αλλά δεν μπορούν και να τον εγκαταλείψουν

Δεν χρειάζεται να στείλεις στρατό σε έναν πόλεμο για να σε καταστρέψει. Αρκεί να τον πληρώνεις — πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι δικός τους. Αλλά τους διαλύει. Οι κυβερνήσεις που αρνήθηκαν να στοιχηθούν πίσω από τη στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκονται τώρα σε μια ασφυκτική μέγγενη: από τη μία, η ανοιχτή περιφρόνηση της Ουάσιγκτον προς όποιον δεν υπακούει· από την άλλη, κοινωνίες που δεν αντέχουν ούτε έναν ακόμη «πόλεμο επιλογής», ούτε έναν ακόμη λογαριασμό ενέργειας που εκτοξεύεται.

Και κάπου στη μέση, η πολιτική τους επιβίωση.

Η ρωγμή δεν είναι πια υπόγεια — είναι δημόσια και ηχηρή. Η Τζόρτζια Μελόνι, που επένδυσε όσο λίγοι στη σχέση της με τον Τραμπ, αναγκάζεται να τον αδειάσει δημοσίως για τις επιθέσεις στον Πάπα. Ο Κιρ Στάρμερ, που επιχείρησε να κρατήσει γέφυρες, δηλώνει πλέον «κουρασμένος». Δεν πρόκειται για ιδεολογία. Πρόκειται για λογαριασμούς. Και αυτοί δεν βγαίνουν.

Το ΔΝΤ βλέπει την παγκόσμια ανάπτυξη να φρενάρει επικίνδυνα, ενώ η Ευρώπη —εθισμένη στην ενέργεια της Μέσης Ανατολής— πληρώνει ήδη το τίμημα. Για κυβερνήσεις που είχαν υποσχεθεί ανάκαμψη, οι αριθμοί αυτοί δεν είναι απλώς κακοί. Είναι πολιτικά τοξικοί.

Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο: όσο πιο επιθετικά πιέζει ο Τραμπ για συμμετοχή, τόσο περισσότερο απομακρύνει τους συμμάχους του. Όχι επειδή ξαφνικά διαφώνησαν μαζί του, αλλά επειδή δεν μπορούν να επιβιώσουν αν τον ακολουθήσουν.

Οι κοινωνίες τους έχουν κουραστεί από πολέμους που δεν τελειώνουν και από αφηγήματα που δεν πείθουν. Βλέπουν το κόστος, όχι το «όραμα». Και ψηφίζουν ανάλογα.

Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Η στρατιωτική αδυναμία της Ευρώπης κρατά το ΝΑΤΟ όχι ως επιλογή, αλλά ως αναγκαστική εξάρτηση. Ο Τραμπ το γνωρίζει — και το εργαλειοποιεί χωρίς προσχήματα. Έτσι, η Δύση μπαίνει σε μια νέα φάση: σύμμαχοι που δεν εμπιστεύονται τον ηγέτη τους, αλλά δεν μπορούν και να τον εγκαταλείψουν. Η απόσταση μεγαλώνει, η εξάρτηση μένει.

Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ