H «παγίδα του Θουκυδίδη» και το δίλημμα της Δύσης

Του Πλάτωνα Τσούλου – Στην άσκηση πολιτικής κάθε λέξη έχει τη σημασία της. Πολύ δε περισσότερο όταν ο ηγέτης της Κίνας απευθύνεται στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η χθεσινή αναφορά του στην περίφημη φράση «παγίδα του Θουκυδίδη» προφανώς αποτελεί ένα σαφές μήνυμα ισχύος, αυτοπεποίθησης, αλλά και προειδοποίησης για τη νέα τάξη πραγμάτων όπως διαμορφώνεται στον πλανήτη και τους απρόβλεπτους γεωπολιτικούς κινδύνους.

Στη σύγχρονη ανάγνωση της Ιστορίας, κατά τον πρόεδρο Σι, η τυχόν σύγκρουση δύο υπερδυνάμεων -μιας κυρίαρχης και μιας ανερχόμενης- δεν θα είναι «αναίμακτη». Ουάσιγκτον και Πεκίνο μοιάζουν σήμερα να βαδίζουν πάνω σε μια λεπτή ιστορική γραμμή.

Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα για τον Αμερικανό πρόεδρο δεν είναι αν ΗΠΑ και Κίνα θα αποφύγουν την «παγίδα του Θουκυδίδη». Το πρώτο και κρισιμότερο δίλημμα αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ θα επιλέξει να αντιδράσει στην κινεζική άνοδο.

Διότι πριν από οποιαδήποτε σύγκρουση (αν υπάρξει) -οικονομική, εμπορική ή γεωπολιτική- η Ουάσιγκτον οφείλει να απαντήσει σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: απέναντι στην Κίνα θα σταθεί μόνη της ή ως ο ισχυρός πόλος ενός συμπαγούς δυτικού μετώπου;

Εξαιρετικά κρίσιμη καθίσταται και η στάση που θα τηρήσει η Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται πλέον μπροστά σε μία ιστορική επιλογή: θα παραμείνει ένας οικονομικός γίγαντας με περιορισμένη γεωπολιτική βαρύτητα ή θα εξελιχθεί σε ουσιαστικό στρατηγικό πυλώνα της Δύσης; Διότι χωρίς ευρωπαϊκή συνοχή, χωρίς κοινή τεχνολογική, ενεργειακή και αμυντική στρατηγική, η Δύση κινδυνεύει να εμφανιστεί σχεδόν κατακερματισμένη απέναντι σε έναν αντίπαλο που λειτουργεί με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και απόλυτη κρατική πειθαρχία.

Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους δυτικούς συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια εποχή που δεν αφήνει περιθώρια για στρατηγικές μοναχικών υπερδυνάμεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι δημοκρατίες κερδίζουν μεγαλύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα όταν λειτουργούν συλλογικά.

Πηγή: naftemporiki.gr