Υπερασπίσου το παιδί

Toυ Βασίλη Αγγελόπουλου – Παγκόσμια Ημέρα Οικογένειας είχαμε την εβδομάδα που μας πέρασε (Παρασκευή 15 Μαΐου) και στην Ελλάδα, μάλλον πέρασε στα αψήφιστα

Ίσως γιατί την ίδια εβδομάδα συνέπεσε η τραγική «βουτιά θανάτου» των δύο 17άχρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη. Η ελληνική «οικογένεια» μετά από ένα τέτοιο συμβάν, οφείλει να κοιτάξει το είδωλό της στον καθρέφτη. Για να διαπιστώσει ότι αυτό (το είδωλο) είναι αισθητά παραμορφωμένο, σε σχέση με το παρελθόν. Ίσως στη θέα του, αποστρέψουμε όλοι εμείς (γονείς ή μη) το βλέμμα μας αλλού. Ίσως γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι έχει καταντήσει έτσι.

Ο όρος «οικογένεια» βρίσκεται ακόμα αρκετά ψηλά στους αξιακούς κώδικες της ελληνικής κοινωνίας. Δίκαια. Είναι ένας πυλώνας σταθερότητας, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, τα διδάγματα που τους παρέχουμε, τις αξίες που τους προσφέρουμε, αποτελούν τεράστιο θεμέλιο ζωής. Έτσι χτίστηκαν όλες οι προηγούμενες κοινωνίες, έτσι σχηματίζεται η σημερινή και οι επόμενες. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό, δεν χρειάζεται κιόλας.

Όμως, αλήθεια, για ποια οικογένεια μιλάμε; Αναφερόμαστε στην οικογένεια, όπου οι γονείς αναγκάζονται να δουλεύουν έως 13 ώρες (τώρα πια και σε έναν εργοδότη) νόμιμα, ή… 24 ώρες την ημέρα παράνομα, για να τα βγάλουν πέρα. Για να προσφέρουν στα παιδιά τους, έστω τα βασικά.

Μιλάμε για μια οικογένεια, που τα παιδιά της, υποχρεώνονται να «λιώνουν» στα φροντιστήρια, από το Δημοτικό ακόμα, για να παλέψουν για μια θέση «στον ήλιο»: Δηλαδή για μια θέση στο Πανεπιστήμιο. Που όμως εδώ και μία πενταετία έχει βάση εισαγωγής και οδηγεί περίπου 10.000 υποψήφιους εκτός διαδικασίας. Τους φοράει, το ίδιο το «σύστημα», την ταμπέλα του αποτυχημένου. Μετά από τόση προσπάθεια, να νιώθει κάποιος ότι απέτυχε στα 17 του χρόνια, είναι σκληρό. Ίσως και άδικο.

Τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ. Η οικογένεια καλείται να αντιμετωπίσει καθημερινά, το «τέρας» των social media. Όχι, δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε την εξέλιξη της τεχνολογίας. Πρέπει όμως να την χρησιμοποιούμε με φειδώ και με σύνεση. Πρέπει να μπαίνουν όρια από τους ίδιους τους γονείς. Όταν υπάρχουν παιδιά, που από την βρεφονηπιακή (!) ηλικία, έχουν εκτεθεί στο μαγικό κόσμο του κινητού τηλεφώνου και των video games, πώς αλήθεια μπορεί να μπει φρένο σε αυτή την νέα μορφή «ντόπας»; Οι οικογένειες βρίσκονται απροστάτευτες μπροστά σε ένα «τέρας» που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Έτσι, το «είδωλο στον καθρέφτη» γίνεται ακόμα πιο αποκρουστικό.

Οι οικογένειες όμως, έχουν ευθύνη. Η Πολιτεία το ίδιο. Προτεραιότητα πρέπει πάντα να έχει το παιδί. Ο «πρίγκιπας» Παύλος Σιδηρόπουλος, σε μια πιο αγνή, αλλά όχι λιγότερο βίαιη εποχή, είχε τραγουδήσει στο «Κάποτε θα ‘ρθουν» το 1977, τους συγκλονιστικούς στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, σε μουσική του ανυπέρβλητου Μίκη Θεοδωράκη: «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Ας σταθούμε λίγο πιο κοντά στα παιδιά. Ας τα ακούσουμε. Ας τους μιλήσουμε. Ας συζητήσουμε μαζί τους. Ας τα υπερασπιστούμε. Ας αφήσουμε τα «τρελά ωράρια» με τους «μισθούς πείνας» που έτσι και αλλιώς δεν οδηγούν πουθενά. «Έχε το νου σου στο παιδί», τραγούδησε ο Σιδηρόπουλος. Είχε τόσο δίκιο.

Πηγή: naftemporiki.gr