Ακροδεξιότητες

Tης Κατερίνας Τζωρτζινάκη – Ήταν, θυμάμαι, χειμώνας του 2014, όταν έσκασε απ’ το αβγό το ΑfD στη Γερμανία, και σε τηλεοπτική συζήτηση στην Ελλάδα για τα μνημόνια, ένας από τους συμμετέχοντες αμφισβητεί τη δημοκρατική επάρκεια του Γερμανού υπουργού Οικονομικών.

Μάλιστα, χρησιμοποιεί ως επιχείρημα ότι οι φασίστες έχουν πάρει διαζύγιο με το χαμόγελο, ο δόκτωρ φορά μάσκα χαμόγελου, άρα είναι φασίστας.

Ποιο ήταν το πρόβλημα με τη χρήση ενός επιθέτου µε τόσο φαιά απόχρωση; Η σχετικοποίηση, που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να εξωραΐζει τον ακραίο.

Δεν ξέρω τι θα έλεγε σήμερα για τον Ούλριχ Ζίγκμουντ, τον γελαστό Γερμανό «Ράιν Γκόσλινγκ» (συγγνώμη, Ράιν) που ηγείται στη Σαξονία-Άνχαλτ του AfD, αποδεδειγμένα εξτρεμιστικής οργάνωσης στο συγκεκριμένο κρατίδιο κατά την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος.

Δεν ξέρω αν ο 36χρονος φωτογενής μαρκετίστας ή ο Ζορντάν Μπαρντελά στη Γαλλία κάνουν τάι τσι, αλλά σαν να έχουν διδαχθεί από τη μονομαχία μίας κίσσας κι ενός φιδιού. Η προβολή μιας ήπιας και προσιτής δημόσιας εικόνας, η προσαρμογή, η ευελιξία κερδίζουν περισσότερα από τον οργισμένο τόνο και τη βία. Όπως φάνηκε στην κάλπη της Κυριακής, ψήφους.

Ακούω ήδη τον αντίλογο. Μα καλά, σάρωσε λόγω μεθόδου να περνά μέσα από τα ζητούμενα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες, με επιδεξιότητα και πονηριά;

Μη λέμε τα ευνόητα για τις λοξές ματιές των συστημικών προς ακραίες θέσεις σε σειρά θεμάτων, σε συνδυασμό με μια σειρά σοβαρών κοινωνικών και οικονομικών προκλήσεων, που οδήγησαν στην έμμεση νομιμοποίηση τέτοιων κομμάτων.

Μη λέμε τα ευνόητα, αλλά μην υποτιμούμε το σερβίρισμα με φαινομενική μαλακότητα, που έχει μια δύναμη που δεν την έχει η ένταση. Δύναμη είναι και η υπομονή και η αναμονή μέχρι να ανέβουν στη σκηνή. Η σκηνοθεσία των ακροδεξιοτήτων ήταν αποτελεσματική. Το έργο για τις οικονομικές αγωνίες και τα πολιτισμικά άγχη χειροκροτήθηκε και από τις εργατικές τάξεις.

Πηγή: naftemporiki.gr