Του Δημήτρη Γ. Παπαδοκωστόπουλου – Σε μια χώρα όπου οι φόροι και τα πρόστιμα είναι μόνιμα θέματα στην ειδησεογραφία, το να μιλάς για νέους φόρους ή να θεσπίζεις αμφίσημες διατάξεις -που στο βάθος έχουν το πρόστιμο τιμωρό- ακούγεται τελείως παράλογο.
Βέβαια, για την Ελλάδα το ξανασκέφτεσαι, καθώς αν δεν είχαμε τους φόρους, το καράβι θα είχε καθίσει στα αβαθή κι άντε μετά να το ξεκολλήσεις. Εξάλλου οι επενδυτές δεν κάνουν και ουρά στα σύνορα, ενώ εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους διώχνουμε ή να απελπίζουμε όσους έρθουν…
Και μπορεί οι νέοι, στα σκαριά, ΕΝΦΙΑ να μην έχουν πάρει ακόμα σάρκα και οστά, αλλά δεν παύει να δείχνουν τη νοοτροπία της κάθε εξουσίας, που επιλέγει την εύκολη λύση, για να μπορεί να κάνει μετά τα ρουσφέτια της. Μπορεί δε οι πατέρες των νέων φόρων να λένε ότι θα ενσωματώσουν (ο ένας τουλάχιστον) άλλους προϋπάρχοντες, αλλά από τη στιγμή που θα παίρνουν περισσότερα από τους προηγούμενους, τότε μάλλον με κοροϊδία μοιάζει…
Η δε αυτοδιοίκηση δεν παρέχει και τα καλύτερα δείγματα διαφάνειας, όπερ σημαίνει ότι όσα σχετίζονται με αυτή πρέπει να διπλοτσεκάρονται ένεκα και της προϊστορίας… Μόνο τα πεζοδρόμια, που τα σπάνε 2 και 3 φορές για να τα ανακατασκευάσουν εντός της θητείας τους, είναι ένα δείγμα του πώς εκλαμβάνουν αρκετοί ΟΤΑ τη χρήση των δημοσίων πόρων, που είναι φόροι των πολιτών.
Κι ενώ οι φόροι στα ακίνητα είναι ήδη πολλοί, ανοίγονται ολοένα και νέα εισπρακτικά κεφάλαια. Εισπράττει η κεντρική διοίκηση, εισπράττουν οι ΟΤΑ και όσοι μπορούν ακόμα και μάλιστα από ακίνητα πολλά εκ των οποίων δεν δίνουν κανένα εισόδημα. Έτσι μπορεί να αυξάνει κάθε χρόνο στα χαρτιά η περιουσία των Ελλήνων, αλλά τα λεφτά που εισπράττονται είναι πραγματικά.
Ο κληρονόμος ενός σπιτιού από τους γονείς του βρίσκεται να πληρώνει ενοίκιο για το σπίτι όπου κατοικεί, ενώ μπορεί να μην έχει κανένα άλλο σοβαρό εισόδημα ή να έχει αυτό που έχει η πλειονότητα των εργαζομένων στην Ελλάδα. Η δόλια η μεσαία τάξη δηλαδή, που πάει στο χωριό της να φέρει το λάδι, πληρώνει ενοίκιο για παιδιά που σπουδάζουν σε άλλες πόλεις και φροντιστήρια για τα άλλα που είναι στη μέση εκπαίδευση… και πολλά άλλα παρόμοια!
Κι από δίπλα είναι και οι νόμοι για την καταπολέμηση των έμφυλων ή άλλων διακρίσεων, που υποχρεώνουν έναν εργοδότη (ενώ τον απειλούν με πρόστιμα) να πάρει άτομα είτε συγκεκριμένου σεξουαλικού προσανατολισμού είτε συγκεκριμένων ευπαθών κοινωνικών ομάδων, που εν τέλει λειτουργούν σε βάρος και των επιχειρήσεων και των εργαζομένων.
Στην ουσία πρόκειται για μια νέα φάμπρικα ρυθμίσεων (όπως ο νέος νόμος του υπ. Εργασίας για την αρχή της ίσης αμοιβής…), που -εκτός από το ότι προσθέτει γραφειοκρατία (που ευνοεί βέβαια τις προσλήψεις)- διακρίνεται και από δομικό παραλογισμό, ο οποίος μας φτωχαίνει σε τελική ανάλυση.
Πηγή: naftemporiki.gr
Ακολουθήστε μας στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα
