Η παθολογία της άρνησης

Toυ Πλάτωνα Τσούλου – Η καθαρή και ψύχραιμη σκέψη αποτελεί αναμφίβολα δείγμα πολιτικής ποιότητας, καθιστώντας έναν πολιτικό ξεχωριστό και, κυρίως, αποτελεσματικό

Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση είτε στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Η διαρκής αντιπαράθεση, ο αγώνας εντυπώσεων με αποκλειστικό αποδέκτη τον ψηφοφόρο, αλλά και η άρνηση για την άρνηση δεν πρέπει να συνιστούν αυτοσκοπό στην πολιτική. Αντιθέτως, μόνο η ικανότητα ορθής αξιολόγησης και διάκρισης μεταξύ σωστού και λανθασμένου μπορεί να υπηρετήσει ουσιαστικά το δημόσιο συμφέρον.

Στην Ελλάδα, ωστόσο, ιδιαίτερα κατά τις προεκλογικές περιόδους, η πολιτική αντιπαράθεση χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ριζωμένη παθογένεια: την αδυναμία της αντιπολίτευσης να αναγνωρίσει ακόμη και το ελάχιστο θετικό στην κυβερνητική πολιτική, αλλά και της κυβέρνησης να αποδεχθεί την ορθότητα προτάσεων που καταθέτει η αντιπολίτευση στον δημόσιο διάλογο.

Εδώ και χρόνια, σχεδόν κάθε πρωτοβουλία του πολιτικού αντιπάλου, ανεξαρτήτως περιεχομένου, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, απαξιώνεται ή απορρίπτεται πριν καν αξιολογηθεί. Ακόμη και όταν πρόκειται για μια αυταπόδεικτα ορθή επιλογή, η αναγνώρισή της μοιάζει να εκλαμβάνεται ως πολιτική υποχώρηση ή ως παραχώρηση πλεονεκτήματος στον αντίπαλο.

Κάπως έτσι, η διαφωνία μετατρέπεται από εργαλείο δημοκρατικού ελέγχου σε αυτοσκοπό. Η κριτική χάνει την ουσία της, η επιχειρηματολογία υποχωρεί μπροστά στην επικοινωνιακή διαχείριση και ο πολιτικός εγκλωβίζεται σε μια διαρκή άρνηση, θεωρώντας ότι η αποδόμηση του αντιπάλου συνιστά από μόνη της πολιτική πρόταση.

Όμως, η πολιτική ωριμότητα δεν μετριέται από την ένταση της αντίδρασης, αλλά από την ποιότητα της κρίσης. Ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση χάνουν… πόντους όταν αναγνωρίζουν το σωστό. Αντιθέτως, ενισχύουν την αξιοπιστία τους, αποδεικνύοντας ότι δεν επενδύουν στη στείρα αντιπαράθεση, αλλά στην ουσία της πολιτικής.

Η αντιπαλότητα χωρίς όρια, κρίση και μέτρο οδηγεί σε αδιέξοδα, τροφοδοτεί τον διχασμό, συσκοτίζει την κρίση του πολίτη και, τελικά, δοκιμάζει τις αντοχές της ίδιας της δημοκρατίας.

Πηγή: naftemporiki.gr