Τα πικρά χάπια του Τραμπ

Του Μιχάλη Ψύλου – Η «εκδρομή» του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν, όπως την αποκάλεσε ο ίδιος, αποδείχθηκε σίγουρα, μια απερίσκεπτη περιπέτεια. Και πρέπει να είναι κανείς μάγος για να γνωρίζει την ακριβή κατάληξη της στρατιωτικής επιχείρησης.

Μια εκστρατεία που ξεκίνησε -υπό την πίεση και του Νετανιάχου- χωρίς ο Αμερικανός πρόεδρος να κατανοήσει τις συνέπειες. Παραμερίζοντας τις δημοκρατικές διαδικασίες στις ΗΠΑ και αγνοώντας το διεθνές δίκαιο.

Και τώρα η 10ήμερη εκεχειρία εκπνέει τα ξημερώματα της Τετάρτης και ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει με τις διαπραγματεύσεις στο Ισλαμπαμπάντ.

Όσο και αν ο Τραμπ λέει πως η εκεχειρία δεν θα παραταθεί, το αλαλούμ των αντιφατικών δηλώσεών του, δεν πείθει κανέναν. Γιατί οι δηλώσεις γίνονται για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Κυρίως στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, ενόψει της ανανέωσης του Κογκρέσου, τον Νοέμβριο.

Μετά από σχεδόν , όλη αυτή η επιφανειακή προσέγγιση, ο Τραμπ έχει φτάσει να υπονομεύει όλο και περισσότερο την «ήπια ισχύ» και την πάλαι ποτέ αδιαμφισβήτητη κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εντελώς χαμένοι

Είναι σαφές ότι όλοι είμαστε εντελώς χαμένοι μπροστά στις ανακοινώσεις και τα tweets του Ντόναλντ Τραμπ, και τίποτα από όσα λέει δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Οι Αμερικανοί σίγουρα θέλουν να βγουν από αυτόν τον πόλεμο. Ακόμη και αν χρειαστεί ουσιαστικά, να καταπιούν πολλά πικρά χάπια : Για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τον έλεγχο του Ορμούζ ακόμη και το «ξεπάγωμα» των ιρανικών καταθέσεων στο εξωτερικό.

Γιατί η εναλλακτική θα ήταν μια ακόμη πιο δραματική περιφερειακή κρίση και μια παγκόσμια οικονομία σε δεινή θέση.

Και το Ιράν θα πλήρωνε βέβαια υψηλό τίμημα: οι υποδομές του θα καταστραφούν, ίσως χιλιάδες άμαχοι θα πεθάνουν, αλλά με 93 εκατομμύρια κατοίκους, η τεράστια αυτή χώρα σίγουρα θα επιβιώσει.

Και σε κάθε περίπτωση, το θεοκρατικό καθεστώς θα θελήσει να πάρει εκδίκηση.

Χτυπώντας το Ισραήλ με κάθε δυνατό τρόπο, όπως έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να κάνει, στοχεύοντας αμερικανικά πλοία που βρίσκονται, όχι τυχαία, μακριά από το Στενό του Ορμούζ, μακριά από την εμβέλεια των ιρανικών πυραύλων.

Αποστάσεις από τους συμμάχους

Την ίδια ώρα, οι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ κρατούν όλο και περισσότερο, αποστάσεις από την πολιτική Τραμπ στον Κόλπο: Η Τζόρτζια Μελόνι, η πιο στενή πολιτική φίλη του Τραμπ στην Ευρώπη, αρνείται να παραχωρήσει στις αμερικανικές δυνάμεις, τη βάση της Σιγονέλα στη Σικελία.

Το Λονδίνο αρνείται να δώσει τη βάση Ντιέγκο Γκαρσία, η Ισπανία και η Γαλλία απορρίπτουν τα δικαιώματα πτήσης στους Αμερικανούς και ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς λέει ότι δεν είναι δουλειά του ΝΑΤΟ. Η Μαδρίτη χαρακτηρίζει τον πόλεμο «παράνομο και ανήθικο».

Το Παρίσι ψηφίζει επίσης, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μαζί με τη Ρωσία και την Κίνα κατά της χρήσης βίας για το άνοιγμα του Ορμούζ και επιτρέπει σε ένα γαλλικό πλοίο να πληρώσει σε ψηφιακά γιουάν στην Τεχεράνη, ως διόδια για διέλευση από το Ορμούζ.

Πόσα άλλα πικρά χάπια θα χρειαστεί να καταπιεί ο Τραμπ, για να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία; Και να τελειώσει τον πόλεμο…

Πηγή: naftemporiki.gr